یا حجت بن ا لحسن العسکری

abre-no-bahar — Wed, 11 Nov 2009 12:31:18 GMT

حكايتي از زبان مسيح نقل مي كنند كه بسيار شنيدني است . مي گويند او اين حكايت را بسيار دوست داشت و در موقعيت هاي مختلف آن را بيان مي كرد .

حكايت اين است :

مردي بود بسيار متمكن و پولدار روزي به كارگراني براي كار در باغش نياز داشت. بنابراين ، پيشكارش را به ميدان شهر فرستاد تا كارگراني را براي كار اجير كند . پيشكار رفت و همه ي كارگران موجود در ميدان شهر را اجير كرد و آورد و آن ها در باغ به كار مشغول شدند . كارگراني كه آن روز در ميدان نبودند، اين موضوع را شنيدند و آنها نيز آمدند . روز بعد و روزهاي بعد نيز تعدادي ديگر به جمع كارگران اضافه شدند . گرچه اين كارگران تازه ، غروب بود كه رسيدند ، اما مرد ثروتمند آنها را نيز استخدام كرد .

شبانگاه ، هنگامي كه خورشيد فرو نشسته بود، او همه ي كارگران را گرد آورد و به همه ي آنها دستمزدي يكسان داد. بديهي ست آناني كه از صبح به كار مشغول بودند ، آزرده شدند و گفتنـد : « اين بي انصافي است . چه مي كنيد ، آقا ؟ ما از صبح كار كرده ايم و اينان غروب رسيدند و بيش از دو ساعت نيست كه كار كرده اند . بعضي ها هم كه چند دقيقه پيش به ما ملحق شدند . آن ها كه اصلاً كاري نكرده اند.

مرد ثروتمند خنديد و گفت : « به ديگران كاري نداشته باشيد . آيا آنچه كه به خود شما داده ام كم بوده است ؟» كارگران يكصدا گفتند : نه ، آنچه كه شما به ما پرداخته ايد ، بيش تر از دستمزد معمولي ما نيز بوده است . با وجود اين ، انصاف نيست كه ايناني كه دير رسيدند و كاري نكردند ، همان دستمزدي را بگيرند كه ما گرفته ايم. مرد دارا گفت : من به آنها داده ام زيرا بسيار دارم .. من اگر چند برابر اين نيز بپردازم ، چيزي از دارائي من كم نمي شود . من از استغناي خويش مي بخشم . شما نگران اين موضوع نباشيد . شما بيش از توقع تان مزد گرفته ايد پس مقايسه نكنيد . من در ازاي كارشان نيست كه به آنها دستمزد مي دهم ، بلكه مي دهم چون براي دادن و بخشيدن ، بسيار دارم . من از سر بي نيازي ست كه مي بخشم.

مسيح گفت : « بعضي ها براي رسيدن به خدا سخت مي كوشند . بعضي ها درست دم غروب از راه مي رسند . بعضي ها هم وقتي كار تمام شده است ، پيدايشـان مي شـود . امـا همه به يكسان زير چتر لطف و مرحمت الهي قرار مي گيرند .» شما نمي دانيد كه خدا استحقاق بنده را نمي نگرد ، بلكه دارائي خويش را مي نگرد . او به غناي خود نگاه مي كند ، نه به كار ما . از غناي ذات الهي ، جز بهشت نمي شكفد . بايد هم اينگونه باشد . بهشت ، ظهور بي نيازي و غناي خداوند است . دوزخ را همين خشكه مقدس ها و تنگ نظـرها برپـا داشتـه اند . زيرا اينان آنقدر بخيل و حسودند كه نمي توانند جز خود را مشمول لطف الهي ببينند.

abre-no-bahar — Sat, 19 May 2007 18:21:18 GMT

و مرا متهم کردند...

( پی نوشتی خطاب به دوستیکه درنظرات پست قبلی مرا مدیون سخنان خویش کردند)

مثل هر روزیا بهتر بگویم مثل عصر هر روز هوا همانطور - معمولی - بود . دلخوشی ترانه بود که هر روز داد می زد : « من در راه هستم ... روز موعود فرا می رسد..»

بازهم مثل همه ی روز هایی که در نوشته هایم هستند و من توصیفشان می کنم بعد از ظهریک روز معمولی بود - که تو در یادم بودی - پنجره باز و آفتاب هم که رفته رفته صدای: « وقت بخیر ما که رفتیمش می آمد» مرا با غروب غمگین تنها می گذاشت -ودر غروب یکی از همین روزهای معمولی با آفتاب بی وفا و پنجره ای باز و یادی از تو در دل ...مرا متهم کردند

بادکه از لابلای پنجره بازاتاق سرد و دلمرده ام می وزید و اینجا طوفانی به ما می کرد برگه های ... شعر٫ نامه های عاشقانه ام به تو٫ چند سطری دردل با مولایم ٫ چرک نویس های حل تمرین سازه های فولادی ٫ و چرت و پرت های همیشگی را که با خود می نویسم را ... و بقیه برگها را از روی میزم به کف اتاق پرت می کرد با خودم غرغر کنان نجوا می کنم ... " باد هم دست از سر دلتنگی ام بر نمی دارد ... آری در چنین روزی که کاملا تا قسمتی معمولیست ٫ پنجره ی اتاق کمی باز و آقتاب هم دارد مرا تنها ... - نه ببخشید همین الان که می نویسم دیگر آفتاب هم رفت - و با یادی از تو در دل ... دلتنگم ٫ در چنین لحظاتی دلتنگم البته چون مرا متهم کرده اند ... اکنون متهمی دل تنگم

خوب زیاد بد نیست البته ٫ چون در خیالم هنوز لباس راه راه سیاه و سفید زندان بزرگ غم را بر تنم نکرده اند در این بعد از ظهر تنهایی٫ دلتنگی ومی توانم در دادگاه در جلسه ای کاملاْ علنی در حضور من ٫ تو و مولایم و درحضور اتهام خودم را تبرئه کنم

حقیقتش ٫ راستش رو بخوای ... نیومدم اینجا که از این حرفا بزنم ( حتی نیومدم که متهم بشم)

اومده بودم که از بانوی خودم تشکر کنم .اومده بودم بیشتر از او از مولای که این بانوی بلند مرتبه را در فضای چشمان حقیرم جای داد تشکر کنم ٫ و از خدایی که عظمتش مایه ظلم به اوست ... بله ظلم به خدایی به این عظمت ... دوست عزیزی که مرا متهم کرده بود نه شاید عشق را متهم کرده بود و یا شاید خداوندی که عشق را ..

بله آمده بودم از این هم همراهی شما بانوی من در این غربت - یعنی جای به فاصله ی من و شما - تشکر کنم اری از شما که دستان گرمتان پشتیبان سختی و غم های من است ( نه در ایمیلی شخصی بلکه آمده ام تا در گستره پهنای وب در زیر اسمان خدا با پایی برهنه) آمده ام دست بوس مهربانی هایتان باشم و این جمله را که من هر روز در صفحه انتهایی روزنامه میخوانیم را بازگو می کنم که " من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق " ... ( اصولاْ زیاد تشکر هایم از تو اینگونه رسمی ( من لم یشکر...) نیست ٫ اما خواستم یاد بعضی ها این را بیاندازم)

باور کن آمده بودم تا بگویم ٫ باور کن حتی اگر زندگی ٫ کار ٫ درس اینگونه مشغولم داشته است ... از یاد نبردهام روز های خوش مستی را ٫ از یاد نبرده ام هنور روز هایی را که ( دست در دست هم ....) بقیه اش را در گوشت نجوا می کنم که گوش نا محرمی نباشد

زیاد بلد نیستم ... خیلی ساده ٫ همسر مهربان و فدا کارم متشکرم ٫ همین ... ( با چشمانی اشک بار) باور کن که فراموش نکرده ام باور کن سادگی ام را صداقتم را دوستداشنم را فراموش نکردم باور کن اگر کمی

گرفتار شدم اما همیشه وقت برای شیطنت و بوسه بر دستان مهربانت را دارم ...

این روز های جدایی هم تمام می شوند و من از نزدیک ... حرفهایم را خواهم گفت .. فقط ممنونم ... برای همه چیز برای گوهر وجودت ... از تو و از آقایم ٫ مولایم حضرت ولی عصر ( روحی و ارواحنا لتراب مقدمه فدا ..) و خداوندگار افریننده ی عظمت عشق

داشتم درس می خوندم ٫ منتظرت بودم که بیایی و باز آی دیت را ببینم ٫ کمی دلتنگ بودم نه راستشو بخوای خیلی دلتنگت بود م یهو به خودم اومدم که بیامو بگم من فراموشت نکردم ... اومدم که بگم روزای خوش قدیم تازه شروع خواهند شد ٫ اومدم خیلی حرفا بزنم ٫ گفتم قبل از اینکه اینرا تو پست جدید برات بنویسم یه سری هم به نظرات دوستان در پست قدیم بزنم که دیدم چقدر مرا متهم کرده اند.نوشته هایی که صادقانه از تمام اعماق وجودم برایت نوشتم - تهوع آور خواندند - بخدا اشک می ریختم و آنها را می نوشتم ( البته گله ای از کسی نیست ٫ چه کسی می داند ؟!!!)

باشه میای و حرف هامو در گوشت جایی که نا محرمی نباشه زمزمه می کنم

جوابی به دوستان عزیز :

نه بگذاراینجوری بگم ٫ سوالی خطاب به آن دوستان عزیز ..

چه حسی دارد غربتی به فاصله ی ۲۰۰۰۰ کیلومتر ی ایران - تا کانادا ؟!

چه حسی دارد از بهتربن کست اینقدر دور باشی ؟ ( اما اینقدر نزدیک)

کسی جز من جرات دارد داد بزند .. آری من به عظمت و وسعت این فاصله عاشقم ؟

اگر سخنان عاشقی که این گونه در درد فراق می سوزد تهوع آور است آن هم برای عشقی به قول شما زمینی ؟!!! چگونه در مقابل عشقی به بزرگی عشق به مولایمان مهدی ( روحی و ارواحنا لتراب مقدمه فدا ..) کلام به درد فراق باز می کنید ؟

من حرف عاشقانهای با لحن گستاخانه در وبلاگ نزدم٫ فقط در گوشه ای خلوت در کنجی ساکت و تاریک و آرام در بخش نظرات هیجان دیدن آنهمه عشق را آن هم در روز تولدم بر روی کاغذ خطاب به بانوی خودم آوردم.. این است جزای من؟

مهم نیست ما عاشقان بیگانه ز این زخم زبان ها نیستیم

باقیصحبت بماند با ما و شما و مولایمان در پایان این را هم بگویم عشق ما یک عشق مقدس است نه حتی زمینی چون هر دویمان عاشق مولایمان بودیم و او خود نهال عشق را در وجودمان کاشت و بیشتر مسیر عشق را هم در همین وبلاگ در سایه سار عشق به مولایمان آموختیم ٫ صادقانه بگویم ... این وبلاگ ٫ عشق به مولایمان ٫ درد فراق از مولایمان٫ درد دل با او و... هزار راه عاشقی را و وصال به هم را از این وبلاگ شروع کردیم

چه کسی فکر می کرد من اینجا ایران و تو دردیار غربت الفاظ به دوریه کانادا به هم برسیم ؟

بازهم از همه ی دوستانی که به آنها بر خورده بود عذر خواهی می کنم

وسخن آخر ٫ آمده بودم که فقط بگویم : بانوی من دوستت دارم و ممنونم

( ببخشید اگه کم بود تشکرم باور کن خیلی در تنگنام این روزا..)

گذشت امروزهم به بهانه ی دیدار تو

شکست چشم من به بهانه ی دیدار تو

یا مهدی ادرکنی

محمد تو

abre-no-bahar — Tue, 03 Apr 2007 05:24:18 GMT

دیروز روز بزرگی بود .. دیروز روزی بود که خداوند یاسی را آفرید .. یاسی که در حریمش همیشه ماندگار است ..

یاسی که برای خداوند ازهزاران فرشتگانش با ارزش تر بود ..

**************

می گویند وقتی مهدی (عج) ظهور کند 313 سردار خواهد داشت با یک عالمه سیاهی لشگر ..

این را تا به حال به خودش(محمد) نگفته بودم .. که وقتی دریافتم که شباهت بسیار زیادی به یکی از این سرداران بزرگ دارد .. ازش خواستم که هر چه سریعتر ببینمش .. بویش کنم .. بشناسمش .. خودم را شبیه به او کنم .. با او باشم .. تا زمان ظهور مهدی (عج) ..

(مهدی(عج) ؛ همان کس که گر بیاید محبتش در همه ی دلهایمان جاری خواهد شد .. آن که سیاهی را از بین می برد و ... )

تا شاید اگر لیاقتی داشتم مرا هم به عنوان یکی از سیاه لشگریانش را بگزیند ..

این بود سِرِّ آشناییمان ..

****************

هیچ گاه آن روزهای رویایی، حرم امام رضا علیه السلام را فراموش نمی کنم .. روزهایی که باعث شد خویش را دوباره پیدا کنم ..

****************

حرف ها زیاد است برای گفتن .. حرف هایی که شاید هر کدام از شما را خسته کند .. ولی من با همین ها زنده ام .. با حرفهایی که از او شنیدم و چیزهایی که از او یاد گرفتم .. که شاید تا آخر عمرم هم از هیچ کس دیگری یاد نگیرم ..

گویی حکم بهترین همسر را برایم دارد که دارد ..

همسری که حاضرم هر روز در برابرش تعظیم کنم که شاید نگاهی کوچک بر من داشته باشد ..

اغراق نمی کنم ولی پیدا کردن چنین انسان هایی در این دنیایی که انسان به خودش هم اعتماد ندارد، بسیار سخت است ..

تازه اگر آن شخص کسی باشد که چند بار تو را از دام مرگ نجات داده باشد .. دام غفلت .. و ..

****************

قرآن را باز می کنم ، این آیه می آید :

همیشه خویش را با کمال شکیبائی به محبت آنان که صبح و شام خدا را می خوانند و رضای او را می طلبند وادار کن و یک لحظه از آن فقیران چشم مپوش که به زینتهای دنیا مایل شوی و ...

خدایا هیچ گاه شکرت را فراموش نمی کنم ..

تولدت مبارک نازنینم ..

abre-no-bahar — Sat, 10 Mar 2007 09:29:18 GMT

داستان حاج ميرزا خليل تهرانى در برزخ

مرحوم حاج ميرزا حسين نورى كه از بزرگ‌ترين محدّثين جهان تشيّع است در كتاب علمى و با قيمت «دارالسلام» نقل مى‌كند:

حاج ميرزا خليل طهرانى در اوائل طلبگى در شهر قم در مدرسه دارالشفاء به تحصيل اشتغال داشت و از حيث فقر و تهيدستى در سختي و مضيقه بود، به طورى كه بعضى شب‌ها را گرسنه مى‌خوابيد.

شبى در فصل زمستان از مدرسه بيرون رفت تا قدرى ذغال تهيه كند، به خانمى برخورد كه با دو بچه كوچك كنار كوچه نشسته و با چشم گريان به آنها مى‌گويد: من به هر كجا رفتم كه منزل گرمى از براى شما تهيه كنم ممكن نشد، مى‌ترسم امشب در آغوش من از سرما تلف شويد!!

حاج ميرزا خليل مى‌گويد از ديدن وضع آن زن زانوهايم از كار افتاد و به ديوار كوچه تكيه دادم، و به فكر فرو رفتم كه چگونه جان اين زن و بچه‌هايش را از خطر تلف شدن برهانم، چون چاره نديدم فوراً به مدرسه بازگشتم و چند جلد كتاب نفيسى كه داشتم به كتاب فروشى بردم و به هر قيمت كه او خواست به او فروختم، با پول آن چند مَن ذغال تهيه كردم و به مسافرخانه‌اى كه نزديك مدرسه بود بردم و اطاقى با رختخواب و كرسى گرم در آن مكان تهيه كرده آن زن و بچه‌هايش را به آنجا منتقل كردم، سپس قدرى غذاى گرم با همان پول خريدارى نموده براى آن بندگان خدا بردم و اعلام نمودم تا فردا عصر اين اطاق در اختيار شماست، جائى نرويد تا باز من به سراغ شما بيايم .

آنگاه به حجره بازگشتم و مقدارى از ذغال را كه آورده بودم براى كرسى خود روشن كردم، در اين حال ديدم دو نفر با چراغ دستى وارد مدرسه شدند و به نزد من آمده گفتند مريضى داريم كه به دل درد سخت مبتلاست، معالجه به او فائده نداده، اكنون از حياتش نااميد شده به ما گفته يكى از طلاّب را بالاى سرش ببريم شايد از بركت قدم و دعاى او شفا بگيرد، ما به مدرسه آمديم ديديم تمام حجرات چراغش خاموش است مگر حجره‌ى شما، تقاضا داريم زودتر به بالين آن مريض بيائيد و در حق او دعا كنيد، من به اتّفاق آن دو نفر به بالين مريض رفتم و حالش را بسيار سخت ديدم! اين حديث شريف به نظرم آمد كه حضرت مجتبى عليه السلام در طفوليّت دچار ناراحتى سختى شد، حضرت زهرا عليهاالسلام او را به نزد پدر برد و از آنجناب چاره خواست، حضرت فرمود قدح آبى بياوريد، چون آوردند چهل مرتبه سوره حمد بر آن خواندند و آب آن را به فرزند دلبندش پاشيدند بلافاصله تب قطع شد، و آثار بهبودى در وى ظاهر گشت، من هم قدح آبى طلبيدم و همان برنامه را اجرا كردم و به اطاقك خود در مدرسه بازگشتم!

طولى نكشيد كه باز ديدم آن دو نفر به مدرسه آمدند و وجه قابلى به من دادند و گفتند: از بركت دعاى شما مريض ما شفا يافت و اين وجه را او براى شما فرستاده، من از آن روز در فكر تحصيل علم طب افتادم، و پس از گذراندن دوره‌اى از علوم طب، مطبى در شهر قم باز كردم و از آن راه ثروت قابل ملاحظه‌اى نصيبم شد، تا اين كه براى زيارت عتبات به عراق رفتم، جاذبه و معنويّت حضرت مولا مرا وادار به اقامت در نجف كرد.

در آنجا هم به تحصيل علوم دينيه مشغول شدم و هم با بازكردن مطبّى منظم به مداواى بيماران پرداختم .

روزى زنى علويه به مطب آمد و از كسالت خود سخن گفت، من پس از معاينه وى اعلام كردم علاج بيمارى تو از اختيار من خارج است، به ناگاه به اين حقيقت متوجه شدم كه دانش طب من و ثروت دنيائى و مادّى‌ام نتيجه رهانيدن يك زن و فرزندان سرمازده‌اش در قم بود، چرا اين زن علويه را نااميد كنم، با تكيه بر فضل حق او را معالجه مى‌كنم، دنبالش دويدم و وى را به مطب بازگردانده به او گفتم گرچه علاج بيمارى شما براى من خيلى سخت است، ولى اميدوارم بتوانم شما را معالجه كنم گرچه مخارج علاج شما از طرف خودم پرداخت شود، پس از مدتى با خريدن داروهاى گران قيمت از پول خودم او را معالجه كردم چون از بيمارى سختش به بهبودى رسيد به من گفت: من از جبران خدمات تو عاجزم اكنون به حرم جدّم على عليه‌السلام مشرف مى‌شوم و از وى تقاضاى عوض دنيا و آخرت براى شما مى‌كنم .

حاج ميرزا خليل مى‌فرمايد خود من هرگاه به مرض سخت و درد صعب العلاجى دچار مى‌شدم دنبال آن علويه مى‌فرستادم و پيغام مى‌دادم امروز وقت تلافى است، او به حرم مى‌رفت و در حق من دعا مى‌كرد و من به شفا مى‌رسيدم .

پس از فوت حاج ميرزا خليل، آن زن علويه بر سر مزارش مى‌آمد و پس از دعا و طلب مغفرت عرضه مى‌داشت خدايا مقام حاجى را به من بنمايان!

پس از مدّتى خواب ديد وارد وادى السلام شده و آنجا همانند بهشت عنبر سرشت، همراه با قصرهاى عالى است، چشمش به قصرى زيبا افتاد، پرسيد اين قصر از كيست؟ گفتند از حاج ميرزا خليل، نزديك قصر آمد جوانى را با صورتى بسيار زيبا مشاهده كرد، از او سراغ حاجى را گرفت، آن جوان خوش سيما گفت: حق دارى مرا نشناسى من حاج ميرزا خليلم كه بر اثر دعاى تو و كارهاى خيرم به اين مقام رسيدم و به تو اعلام مى‌كنم كه حقّاً خدمت مرا تلاقى كردى!!

منبع: عرفان اسلامي (شرح جامع مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه)جلد 12

abre-no-bahar — Mon, 29 Jan 2007 02:35:18 GMT

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَلا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَعَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

وقتی سخنران مسجد این جمله رو گفت..حسابی رفتم تو فکر..با خودم گفتم یعنی امروزم عاشوراست و همه جا کربلا؟...وقتی دوباره به خودم اومدم روحانی داشت می گفت: اصحاب امام حسین علیه السلام هر کدوم در هنگام شهادت وقتی امام علیه السلام بالای سرشون میومدن..از امام میپرسیدن که آیا به عهدم وفا کردم ؟...بازم رفتم توفکر...عهد , وفای به عهد, دعای عهد... اشکم بی اختیار سرازیر شد...کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...آره...امام زمان عج حسین زمانه و دعای عهد همون عهد ما با امامه...ولی خدایا آیا ما هم لیاقت شهادت در رکاب حضرت داریم یا نه؟...اشکهام همین طوری جاری بودن که باز شنیدم صدای روحانی رو که می گفت : کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...تمام یاران امام منتظرشهادت در رکاب حضرت بودن و این منتهای آرزوشون بود ......همینه... کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا...انتظار...فرج...شهادت...اما آیا هرگز یارانی مانند یاران امام حسین علیه السلام زاده خواهند شد...کیست مرا یاری کند.... کیست مرا یاری کند...

...ای امام مهربونم ...من به قربان دل گریونت برم... ای حسین زمان ...چه دردی بالاتراز درد شهادت کودکی شش ماهه است...چه دردی بالاتر از داغ شهادت جد بزرگوارتون هست؟ چه داغی سختتر از دستا ن و گلوی بریده عموتون عباس هست؟چه دردی بالاتر از عاشوراست؟ اگه این همه درد و داغ نابودی دین خدا باعث فرج شما نشه...دیگه به چه دردی دردناک تر از اینها ظهور شما می رسه؟......

ابوعبدالله فرمود:

"بازگرد و يك امشب در كار حرب مهلت طلب. باشد كه با خداى خويش سخن گويم و همه شب نماز گزارم و مغفرت جويم. و خداى سبحانه داند كه نماز را بسى دوست دارم و به خواندن كتاب او و بسيارى دعا و طلب مغفرت نيازمند باشم."

عباس بازگشت و باقى آن روز و تمام آن شب را زينهار گرفت.

شبانگاه، امام همه ياران را بخواند و در ميان ايشان بايستاد و بر خداى سبحانه ثنا گفت و بر رسول درود فرستاد، آنگاه فرمود: «فانى لا اعلم اصحابا اوفى ولا خير امن اصحابى ...»؛ به راستى، اصحابى ندانم وفادارتر و نيكوتر از اصحاب خويش و خاندانى نيكوكارتر و حق گزارتر از خاندان خويش. خداى سبحانه به جاى من، همگان را پاداش نيكو دهد و به راستى كه از اين گروه روزى گمان همى برم و همه شما را جواز همى‏ دهم، كه بر شما از جانب من گناهى و ذمتى نخواهد بود. اين است ‏شب، كه همگى را فرو گرفته فاتخذوه جملا.

ياران و خويشان جمله به پاى خواستند كه: ما پس از تو، هستى نخواهيم و خداى، ما را آن روز ننمايد!

آنگاه روى جانب بنى‏عقيل كرد و گفت: اذيت مسلم، شما را بس بود؛ جانب مدينه رويد، كه شما را جواز بود. جمله برادران و برادرزادگان و پسران او و پسران عبدالله جعفر و ساير خويشاوند او گفتند:

سبحان‏الله! مردم چه گويند و ما خود چه خواهيم گفت؟ كه آقا و مولاى خويش بگذاشتيم و بر عموزادگان خويش غيرت نياورديم و آنها را با سيف و سنان خويش يارى نداديم؟!

لا والله!هرگز چنين كارى نكنيم و البته اين عار نخريم و در خدمت ركاب تو، جان و مال خويش ببازيم و بر آنچه خداى سبحانه بخواهد، رضا دهيم.

مسلم بن عوسجه برخاست و گفت:

چگونه تو را باز گذاريم و در اهمال حقوق تو خداى سبحانه را چه عذر بريم؟ لا والله!

تا نيزه خويش در سينه‏هاى ايشان فرو نكنيم و تا قائمه شمشير بر دست داريم، شمشير زنيم و اگر با من سلاحى بر حرب اين گروه نباشد كه بدان جنگ جويم، سنگ بديشان در اندازم و تو را وانگذارم، تا خداى تعالى باز داند كه در حق تو غيبت رسول را پاس داشتيم. و به خداى سوگند، اگر دانم كشته شوم و زنده گردم و سوخته شوم، بدان حالت كه زنده باشم و خاكستر من بپراكنند و اين كار، هفتاد نوبت ‏بر من آيد، از تو جدايى نگزينم، تا در ركاب تو جان ببازم. و چگونه جان نبازم، كه دانم بيش از نوبتى كشته نشوم!

زهير بن ‏قين برخاست و گفت:

به خداى، همى خواهم كشته شوم و بخيزم و كشته شوم و بخيزم و همچنين، تا هزاران نوبت و خداى سبحانه، اين زيان از تو و خاندان تو بردارد.

ديگران هم بر اين نسق سخن راندند.

آنگاه فرمود تا خيمه‏ها نزديك كنند و طناب‌ها در هم كشند و تمام آن شب را به عبادت خداى سبحانه و خضوع و خشوع و تضرع و ابتهال، بگذارد.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

به مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها ...

گاهی وقت ها ,

گاهی وقت ها که قرار یک حس تازه در من جریان داشته باشه

یا بهتر بگم وقتی حالی دست می ده – یا بازم بهتر بگم وقتی خودتون نظری می کنید و دل وجونم به سمت شما متوجه می شه

لب پنجره , دم غروب

در حالی که نگاهم ملتمسانه فضای بی تحرک کوچه رو زیررو می کنه و باد ملایمی که می گی همین الان با هزار پیغام از دشت کربلا اومده گونه هام رو نوازش می ده

دل میاد , سمت صاحبش و اشک تمام فضای چشمم رو پر می کنه ,

هنوز به خودم نیومده می بینم رسیدم وسط زیارت اون روزت آقا – به مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها – هر دفعه تقریبا بی اختیار یه جای زیارت متوقف می شم

ولی ایندفعه جای سوزناکی متوقف شدم

با پشت دست اشک ها رو پاک می کنم و باز از فضای اتاق و کنار پنجره و سر صدای کوچه و دنیا و اهلش کنده می شم و میام به سرزمین شما ...

***

هوا گرم زمین تف خورده , شن ها روان و تیغ آفتاب روگویی هر لحظه بر

گردنم حس می کنم , اینجا کجاست ؟

دشت تا جایی که چشمانت قدرت دیدن داشته باشه وسعت داره

آه , چند تا نخل اونجاست یکی سبز و بقیه نیم سوخته یا در حال سوختن , به سرعت برم به سمتشون تا وسط این برهوط هلاک نشدم ,

خوب زیر این نیم سایه حداقل آدم تشنگی رو کمتر حس می کنه , فدای لبای تشنت بشم یا ابا عبدلله چه برسرت اومد توی هُرم صحرای داغ و بی آب ...

راستی اینجا کجاست؟

نکنه راستی راستی اومدم کربلا...

***

یقه ی پیرهنمو باز کنم , تا شاید کمتر گرما اذیتم کنه ...

وای ی ی ...

چرا دشداشه عربی تنمه ؟!!!

اینقدر محو این صحرا شده بودم که نگاهی هم به خودم نکرده بودم ...

***

از دور چند سیاهی که در حرارت خورشید تصویرشان را سراب وار و رقصان می نمود , کم کم رو به وضوح می گذاردند ...

***

چه خوب اگه اینجا کربلا باشه , " دیدی ممد آخرشم اومدی اینهمه زار زدی که منه از سگ کمتر رو امام حسین نطلبید برم , یادته اوندفعه همه ی بچه های محل رفتن موقع رفتن دم آخر پسپورتت نداشتی , دم کنکور نبردنت , 3 روز زار زدی .... یادته ...

راستی حالا چی جوری اومدم , راه کربلا کدوم طرفیه ؟

حجم سیاهی ها در زیر نور رفته رفته بیشتر می شد

وای چقدر گرمم شده , چرا حتی جرعه ای آب ندارم , فدای لبان تشنه ات یا امام حسین چه بر سرت اومد ...

فدای لبان تشنه ات .... چه مصیبتی ...

وای انگار این قسمت زیارت – به مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها -- من رو اورده اینجا

دوباره غرق هزار فکر می شم : ... یعنی چه چیز باعث می شه یک نفر خانوادش روعزیز ترین کسانش رو بیار تو این صحرا با این نگاه که آینده رو هم می دونه و می بینه

چرا و چه طور ؟ مگه می شه حاضر بشی عزیزانت رو یکی یکی - علی اکبرتو جوان برومندت امید و آیندت , پشت و پناهت برادرت , عباست علمدارت حتی جگر گوشه 6 ماهتو علی اص ....

به اسم علی اصغر که می رسم اشک تمام پهنای صورتم رو پر می کنه , با به خاطر آوردن اسم دردانه کوچک بابا , عسل بابا رقیه دیگه دارم زار زارگریه می کنم

نه نباید گریه کنم , آب بدنمو از دست می دم , اه دست بردار بذار از دست بدم , بذارهمینجا اینقدر گریه کنم تا هلاک بشم

جون من مهم تر یا جون ... جوونای لشکر امام حسین , مگه اصلاً جون من و اونها قابل مقایسه است , راستی چی می شه که حسین (ع) راضی می شه به قربانی کردن تک تک جووناش تک تک خوانوادش .. دردانه هاش ؟!

***

و حجم سیاهی ها دیگه کم کم مشخص می شه ... عده ای رهگذرند

و چه مصیبتی فکرش رو بکن , فکرش رو بکن وای ی راضی به اسارت ناموست بشی ,

و حسین (ع) کم مصیبت ندیده است ... که مصیبتش شد مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها

عظیم ترین مصیبت ها

اگر به پرسند کدام بد تر آست ؟ آقا چی جواب می دین ؟

دیدن روی نیلی و کمر خمیده مادر ..., در نیم سوخته و میخ های برهنش

یا روی خیس از اشک پدر ,

یا توی کوچه .... - یا دست بسته ی پدر , فرق شکافته ی پدر

جگر آتش گرفته از زهر برادر ...

یا فواره ی خون از پوست و گوشت نازک گلوی یک 6 ماهه ... بابا مگه آدم چقدر ظرفیت داره ...

( نویسنده : به اینجا که رسیدم دیگه نمی تونم بنویسم چشمام از اشک جایی رو نمی بینه ... بقیه رو 20 دقیقه بعد بر می گردم و می نویسم )

- چی می شد این مصیبت حالا به همه ی خاندان پاکت وارد نمی شد ؟ چی می شد جگر گوشه هات پر نمی شدند...؟

نه , حسین (ع)- ثارلله - مظلوم تاریخ شد, تا مصیبتی بر او وارد شود که تا ابد بر هیچ کس وارد نشده , عقلم در این مظلومیت متحیر و دلم دیوانه شده

برای چه ... آخر این مصیبت برای چه ...

توی همین افکار هستم که ... یکی از رهگذر ها از کنارم عبور می کند – ولی چرا اینگونه چرا مبهوت چرا فقط پیش روش رو نگاه می کنه ...

اینگار منو ندیده , ...

آهای ( باید صداش بزنم –ولی به فارسی؟ !!..)

آهای با شمام سرش رو بر نمی گردونه فقط زیر لب زمزمه میکنه

از صداش ناله وارش من چیزی نمی فهمم ولی مثل اینکه می گه ... " وای بر این مصیبت... وای بر ما دنیا زدگان , دنیا پرست "

- همگیشان گویی بر سر می زنند

آهای با شما هستم .... با صدای بلندتر می گم ایندفعه , بگذار ازش بپرسم چرا این مصیبت باید بر ابی عبدلله بگذره , فوقش جواب نمی ده دیگه ...

آهای شما می دونین , حسین (ع) چرا تشنه لب , بی کفن در حالی که همه عزیزانشو با دست خودش قربان می کند , باید مظلومانه از دنیا با بدنیکه جای سم اسب ها پاره پاره اش کردند رخت بر بنده ؟ ...

نمی دونم چه جواب خواهد داد ...

-" او شمع است می سوزد ... تا راه تو روشن گردد ... وای ی ی بر ما ..." اینها را بدون آنکه صورتش را متوجه من کند به صورتی مبهم زیر لب می گوید در حالیکه همانطور به راهش ادامه می دهد

او دور می شود ... و مرا افکارم از خودم دور میکند ... آری تا من امروز نامی از دین ببرم تا من رستگار شوم , تا من به بیراهه نروم تا من معصیت نکنم

بشریت مدیون خون اوست تا ابد ...

رهگذران پراکنده پریشان حال و یک به یک از مقابل دیدگانم رد می شوند و من که دیگه هیچ نایی برای صحبت ندارم

و زیر لب زمزمه می کنم

"مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها

مصیبتاً مصیبه ً ما عظمها ..."

به ناگاه به خود می آیم , راستی من کجا هستم ؟

از رهگذری که خاک بر سر می پاشد و زیر لب نجوای غریبی می کند می پرسم :

" ببخشید ... " هل تستطیع عن تتکلم بللغه الفارسیه ... – حرفم رو قطع می کنم ... - مگه من با اون قبلیه عربی حرف زدم ؟- !!!

اینجا کجاست ؟

ادامه می دم ... " اینجا کجاست ما اینجا چی کار می کنیم ؟ ...."

اینگار با پرسش من آب داغ بر استخوان رهگذران ریخته باشند ... همه همه , ناله , زجه و اشک فضا را پر می کند

دوباره می پرسم از جای بلند می شوم و می روم به پیش تک تکشان , دستشون رو می گیرم می پرسم داد می زنم , انگار اصلاً مرا نمی بینند

" ای خدااااااااااااااااا من کجام ؟ !!!"

آخرین نفر از مقابلم دیدگانم رد , چون سایرین قد خمیده و لنگ لنگان و ناله کننان

چند قدمی که رد می شود صدایی ناله وار از او بر می خیزد ...

اینجا سرزمین خون به ناحق ریخته است اینجا مرز عقل وجنون ,اینجا منطق لب تشنه ولی سیراب اینجا ابتدای ورود به دشت نینواست

بی معطلی می پرسم , اینجا چه می کنیم

ناله ای از ته دل می کند : ادامه می دهد ... " یادت رفته ... اخوی ... من تو همان هایی هستیم که امام را تنها گذاردیم من و تو در تاریکی جهل شبانگاه خیمه ترک کردیم ... یادت رفته... ؟ و اکنون در نینوا ظهر خون است وای بر مااا

وای بر ما , وای بر ما ....

ناله را ادامه می دهد و از من دور می شود ....

- احساس سوزش عمیقی در گلویم می کنم , گوشم هوا می گیرد , خفگی را در انتهای معنایش حس میکنم

نه رمق برای نشستن و توان ایستادن دارم , احساس می کنم نبضم نمی زند و خون در رگ های خشکیده ام منجمد می شود ...

***

یعنی من ....!!!

من ,!!!

نمی توانم ادامه دهم , یعنی من با این همه ادعای سینه چاکی , با این همه ادعااااااا

اگر در صحرای کربلا بودم ... امام را تنها ...

وای نه , این یک تصور است

یادم می اید بارها با بچه های هم سنم مصرانه از کودکی بحث می کردیم و من کباده ی غلامی لشکر حسین ( ع) را می کشیدم

من که سینه زن اول هیئت بودم ...

نجوایی انگار از درون می گوید ... آری تو !!!

در خودم فرو می روم , خوب که فکر می کنم , می بینم بعید نیست , نه اصلاً بعید نیست

چه کسی این ادعا را دارد که اگر بود در صحرای محشر , دست کم جزو لشکریان عمر سعد نبود ؟

روز ها غفلت , شب ها گناه و هزار ... عمل دیگر

روز عاشورا امام خود را در معرض تیر قرار داد تا نماز اول وقت بگذارد ... و سینه ی یارانش مامن تیر های خشم آلود شد

چند بار زندگی ام را به خاطر نماز اول وقت متوقف کردم ...؟ !!!

و حسین مصیبت عظما را تحمل کرد و جانش را , دنیا را و عزیزانش را که عزیز ترین در پیش خدا بودند , فدا کرد تا من طعم دین را بچشم

چقدر نعمت زوالم ..., به آسانی وجودم را هر روز به گناه می فروشم

حسین (ع) وجودش را به در عبودیت خدا فدا کرد و من جانم را غرق در گناه به لقمه ای نان می فروشم

وای ی بر من وای بر من

کم کم دوباره اشک آه وحسرت و ناله وجودم را فرا می گیرد ...

چقدر سرد شد ؟ چه سوز سردی می آید , صدای اذان گوشم را نوازش می کند

ناگاه گرمای دست مهربانی را بر گونه ام حس می کنم

.... " محمد ددد باز لب پنجره در حال دعا بیهوش شدی ... بلند شو عزیزم پنجره را هم ببند سرد شد , آفتاب غروب کرده , وقت اذونه " صدای آشنا و مهربان همسرم است

هنوز وجودم منجمد آن رویاست , زیر لب زمزمه می کنم

" بر حسین مصیبه ما اعظم ها نازل شد تا دین بر من برسد که آنرا به گناهی بفروشم ...؟!"

abre-no-bahar — Sun, 03 Dec 2006 01:52:18 GMT

از امام رضـا(ع) دربـاره بهتـريـن بنـدگـان سـوال شـد.
فـرمـود: آنان كه هر گاه نيكـى كنند خـوشحال شوند, و هرگاه بدى كنند آمرزش خـواهند, و هر گاه عطا شـوند شكر گزارند و هر گاه بلا بينند صبر كنند, وهر گاه خشم كنند در گذرند.

میلاد با سعادت هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت بر همگان مبارک باد...باشد که پیرو راستینش باشیم.

السلام علیک یا امام الرضا... یا غریب الغربا

همین تابستون مشهد بودم...بعد شاید شش هفت سال آقا ما رو هم طلبید...اما عجب طلبیدنی...

وقتی که صبح رسیدیم مشهد, هر چه زودتر می خواستم برم حرم خدمت آقا سلام بدم..اما هنوز غسل زیارت نکرده بودیم..زود هتل تحویل گرفتیم و رفتیم یکی یکی برای غسل زیارت...من حاضر شده بودم و هی داد میزدم..مامان,خاله, متین بدویین دیگه...دیر شد...خلاصه بعد از ۲ ساعت رسیدن به مشهد حالا دیگه تو راه حرم بودیم و یکی یکی کوچه و خیابونای نزدیک حرم رو طی می کردیم به طرف حرم یار...

نمیدونم از لحظات ناب معنوی خلوت با آقا بگم یا از همه لحظات شیرینی که تو مشهد داشتم تعریف کنم یا از بزرگ شدن و تغییر حرم...

باور کنین شیرین ترین سفر عمرم به مشهد بود...

شاید برای کسانی که مشهد زندگی میکنن یا حتی کسانی که میتونن به راحتی به زیارت آقا برن درکش دشوار باشه..اما برای من که مثل ماهی دور افتاده از آب بودم..مثل کسی که داره میمیره از تشنگی و رسیدن به آب براش زندگی دوبارست بود...اینکه آقا من رو سیاه رو دوباره طلبید و آنچنان مورد لطف و کرمش قرار داد که هنوز اون احساس معنوی ..اون نوری که تو حرم من رو احاطه کرده بود از یادم نمیره...این احساس سبکی که من داشتم , درست مثل احساس افرادی بود که آقا بهشون عنایت میکنه و شفاشون میده...درست مثل کسایی که نظر کرده آقا میشن و آقا حاجتشون میده....معنویتی که من توش غرق بودم به عظمت همون معنویت بود..

آره آقا رو با چشم قلبم دیدم و حس کردم ...ای خدا راضیم به این که حداقل لیاقت این رو داشتم که آقا یک گوشه چشم به من بندازن...احساسم درست مثل کسیه که باغ و بهشت اون دنیا رو بهش نشون میدن و دیگه حاضر نیست برگرده این دنیا..آره من بهشتی که آقا امام رضا به من نشون داد رو دیدم....

اين است كه در زمان ولادت تو هم كه ولادت عشق است و تجلي اسماي حسناي خداوند بر زمين، اشك چشمهايم خشك نمي‌شود و سنگيني غم جانم كاستي نمي‌پذيرد.

خدا ظهور قائمتان را نزديك فرمايد تا اين زخم كهنه چند ساله را مرهم و درماني جانانه باشد.

آمين.

برخورد صريح امام رضا عليه السلام با سوءاستفاده از موقعيت خانوادگي

سيره امامان معصوم (عليهم‌السلام)، چنان روشن و درخشنده است كه حتي با گذشت صدها سال هم، توصيه‌ها و سفارش‌هاي آنان به كهنگي نمي‌گرايد.

استاد شهيد مطهري، سي سال پيش با نگاه ژرف خود، برخي از اين موارد را در قالب «داستان راستان» گرد آورد.

يكي از اين داستان ها كه گويي درست براي شرايط امروز جامعه ما نوشته شده، در خصوص سوءاستفاده از موقعيت خانوادگي، ولو در ميان وابستگان به اهل بيت است.

به اين داستان كه استاد مطهري با عنوان «حرف بقال‌ها» به شيوه‌اي روان و در عين حال مستند آن را نقل كرده، توجه كنيد:

در زماني كه علي‌بن ‌موسي‌الرضا عليه‌السلام از طرف مأمون به خراسان احضار شده و اجبارا با شرايط خاصي، ولايتعهدي مأمون را پذيرفته بود، «زيدالنار،» برادر امام نيز در خراسان بود. زيد به واسطه داعيه‌اي كه داشت و انقلابي كه در مدينه برپا كرده بود، مورد خشم و غضب مأمون قرار گرفته بود. اما مأمون كه آن ايام سياستش اقتضا مي‌كرد، حرمت و حشمت امام رضا عليه السلام را حفظ كند، به خاطر امام از قتل يا حبس برادرش زيد، صرف‌نظر كرد.

اي زيد! حرف هاي بقال هاي كوفه باورت آمده و مرتب تحويل مردم مي‌دهي. اينها چه چيز است كه به مردم مي‌گويي؟! آن كه شنيده‌اي خداوند ذريه فاطمه را از آتش جهنم مصون داشته است، مقصود فرزندان بلافصل فاطمه؛ يعني حسن و حسين و دو خواهر ايشان است.

روزي در يك مجلس عام، عده زيادي شركت داشتند و امام رضا عليه السلام براي آنها صحبت مي‌كرد. از آن سو، زيد عده‌اي از اهل مجلس را متوجه خود كرده بود و براي آنها در فضيلت سادات و اولاد پيغمبر و اين كه آنان وضع استثنائي دارند، داد سخن مي‌داد و مرتب مي‌گفت:« ما خانواده چنين، ما خانواده چنان». امام متوجه گفتار زيد شد. ناگهان، نگاه تند و فرياد « يا زيد!» امام، ‌زيد و همه اهل مجلس را متوجه كرد. فرمود:«اي زيد! حرف‌هاي بقال هاي كوفه باورت آمده و مرتب تحويل مردم مي‌دهي. اينها چه چيز است كه به مردم مي‌گويي؟! آن كه شنيده‌اي خداوند ذريه فاطمه را از آتش جهنم مصون داشته است، مقصود فرزندان بلافصل فاطمه؛ يعني حسن و حسين و دو خواهر ايشان است. اگر مطلب اين‌ طور است كه تو مي‌گويي و اولاد فاطمه، وضع استثنائي دارند و به هر حال آنها اهل نجات و سعادتند، پس تو نزد خدا از پدرت موسي‌بن ‌جعفر گرامي‌تري، زيرا او در دنيا، امر خدا را اطاعت كرد، قائم‌اليل و صائم‌النهار بود و تو امر خدا را عصيان مي‌كني و به قول تو هر دو مثل هم، اهل نجات و سعادت هستيد. پس بُرد با توست، زيرا موسي‌بن ‌جعفر عمل كرد و سعادتمند شد و تو عمل نكرده و رنج نبرده، گنج بردي. علي‌‌بن ‌الحسين زين ‌العابدين مي‌گفت: نيكوكار ما اهل بيت پيغمبر دو برابر اجر دارد و بدكار ما دو برابر عذاب ـ همان‌طور كه قرآن درباره زنان پيغمبر تصريح كرده است ـ زيرا آن كس از خاندان ما كه نيكوكاري مي‌كند در حقيقت دو كار كرده: يكي اين كه مانند ديگران كار نيكي كرده، ديگر اين كه حيثيت و احترام پيغمبر را حفظ كرده است. آن‌ كس هم كه گناه مي‌كند، دو گناه مرتكب شده: يكي اين كه مانند ديگران كار بدي كرده، ديگر اين كه آبرو و حيثيت پيغمبر را از بين برده است».

امام سجاد عليه السلام مي فرمايد: نيكوكار ما اهل بيت پيغمبر دو برابر اجر دارد و بدكار ما دو برابر عذاب ـ همان‌طور كه قرآن درباره زنان پيغمبر تصريح كرده است ـ زيرا آن كس از خاندان ما كه نيكوكاري مي‌كند در حقيقت دو كار كرده: يكي اين كه مانند ديگران كار نيكي كرده، ديگر اين كه حيثيت و احترام پيغمبر را حفظ كرده است. آن‌ كس هم كه گناه مي‌كند، دو گناه مرتكب شده: يكي اين كه مانند ديگران كار بدي كرده، ديگر اين كه آبرو و حيثيت پيغمبر را از بين برده است.

آنگاه امام رو كرد به حسن بن موساي وشاء بغدادي ـ كه از اهل عراق بود و در آن وقت در جلسه حضور داشت ـ و فرمود:«مردم عراق اين آيه قرآن را "انَّّهُ لَيسَ مِن اَهلِكَ اِنَّهُ عَمَلٌ غَيرُ صالِحٍ" چگونه قرائت مي‌كنند؟»

ـ يابن‌ رسول‌الله! بعضي طبق معمول «اِنَّهُ عَمَلٌ غَيرُ صالِح» قرائت مي‌كنند (يعني اين فرزند تو، فرزندي است ناصالح)، اما بعضي ديگر كه باور نمي‌كنند، خداوند پسر پيغمبري را مشمول قهر و غضب خود قرار دهد، آيه را «اِنَّهُ عَمَلُ غَيرِ صالِح» قرائت مي‌كنند (يعني او فرزند آدم بدي است،‌ فرزند تو نيست) و مي‌گويند او در واقع از نسل نوح نبود؛ خداوند به او گفت: اي نوح! او از نسل تو نيست، اگر از نسل تو مي‌بود، من به خاطر تو او را نجات مي‌دادم.

امام فرمود:«ابدا اين طور نيست. او فرزند حقيقي نوح و از نسل نوح بود. چون بدكار شد و امر خدا را عصيان كرد، پيوند معنوي‌اش با نوح بريده شد. به نوح گفته شد، اين فرزند تو، ناصالح است. از اين رو، نمي‌تواند در رديف صالحان قرار گيرد. موضوع ما خانواده نيز چنين است. اساس كار، پيوند معنوي و صلاح عمل و اطاعت امر خداست. هر كس خدا را اطاعت كند از ما اهل بيت است، گو اين كه هيچ‌گونه نسبت و رابطه نسلي و جسماني با ما نداشته باشد و هر كس گنهكار باشد از ما نيست، گو اين كه از اولاد حقيقي و صحيح‌النسب زهرا باشد. همين خود تو كه با ما هيچ‌گونه نسبتي نداري، اگر نيكوكار و مطيع امر حق باشي، از ما هستي».

منبع:

داستان راستان، مرتضي مطهري .

abre-no-bahar — Thu, 12 Oct 2006 02:37:18 GMT

ای نازنينم! ای وجود مهربان!

ای زيبای دلسوز! ای غرق در محيط و من! ای ناتصور!

ای خدای بزرگ و فاعل!

تو را به خوب روحانت قسم، تو را به دل شكستگان دربارت،

تو را به اشك لرزان كودكی يتيم، تو را به فرياد و زجر مادر در هنگام تولد كودكش

تو را قسم به لحظه دميدن روحت در كالبد آدميت

مگذار لحظه‌ای از وجودت غافل شويم

مگذار ظاهر اين دنيا ما را از باطن خودمان دور كند

ای یکتا!ای یگانه!ای کمال مطلوب و منتهای آرزوها.

ای بخشاینده دنیا و آخرت..

مثل من مثل درویش تهیدستی است که جز تو توانگری نمی شناسد تا دست دریوزگی به درگاهش پیش برد.

مثل من مثل گناه کاری است که جز تو آمرزنده ای سراغ ندارد تا از وی مرحمت و مغفرت تمنا کند.

مثل من مثل نا توانی است که جز تو توانایی نمیبیند تا از قدرتش بهره مند شود.

ای که ابرهای کدورت و غم را از افق فکرها کنار می زنی!

ای خداوند جلال و اکرام!

ای پروردگار من!

به حق آن کس که از انبوه بندگان خویش انتخابش کرده ای و ما لحظه شماری می کنیم تا قدم بر چشمان ما گذارد..

با من بمان، كه ظلمت شب از راه می‌رسد، وقتی كه هيچ ياوری نيست و آسايش گريخته است.

خدايا! ای ياور بی‌كسان با من بمان، در هر لحظه به حضور تو نيازمندم.

چه چيزی جز لطف تو می‌تواند ترس ها را در هم بشكند؟

چه كسی جز تو می‌تواند راهنما و پناه من باشد؟

در روزهای ابری و آفتابی با من بمان، از هيچ دشمنی نمی‌هراسم، چون تو در كنار مني!

آنجا كه تو هستی اشك‌ها سوزنده نيستند، مرگ هم تلخ نيست.

خدايا! اگر با من بماني، هميشه پيروزم. خدايا در زندگی هرگز از ياد نمی‌برم،

گرچه والدينم موهبت تولد در اين دنيا را به من عطا كردند،

اما تو هستی كه موهبت زندگی جاودانه را به من می‌بخشي!

خدايا! اگر با من باشی چه كسی می‌تواند عليه من باشد؟

اگر من با تو باشم چگونه ممكن است كه دشوارها نصيبم شوند و از ميان برداشته نشوند؟

خدايا چنان نزديكی كه نمی‌توانم ببينمت صدای تو هر لحظه با من سخن می‌گويد، اما من آن را نمی‌شنوم.

مرا به اعماق درونم ببر تا شكوه بی‌پرده جمال تو را بشنوم.

مرا بياموز كه پيوسته تو را بجويم و همواره به عنوان يگانه پناهگاهم به تو رو كنم.

abre-no-bahar — Sat, 09 Sep 2006 08:01:18 GMT

با تبريک فرا رسيدن يگانه منجی عالم بشريت , قائم عالم محمد (ص)

- مهدی موعود (عج)- او که قطب عالم امکان است و پدر مهربانمان

به همين مناسب مطالب وبلاگ را در دو بخش تقديم می کنيم :

· دل نوشته ها

· بررسی بشارت ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) در كتاب «انجيل»

دل نوشته ...

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حظور و غیبت افتد

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

وای اگه این آفتاب لعنتی غروب کنه و ...

اگه امروز , نیمه شعبان عصر جاش رو به شب بده و...

صبح انتظارمون رو با ندبه شروع کردم آفتاب ظهر هم آقا , اومده به التماستون که اگه شب بشه و یک نیمه شعبان دیگه هم تموم بشه و ...

وای اگه امروز هم بگذره و ...

اگه امروز هم بگذره و شما نیای چی ؟

( حالا که دارم اینها رو می نویسم صدای هق هقم دیگه همه جا رو پر کرده , بی اختیار فقط گریه می کنم , یکی از پشت در صدام می کنه ... " محمد... چته ؟!" )

دیشب بچه ها تو هیئت برای تولدتون جشن گرفته بودند با شمع های تو دستشون که

می خواستن رو کیک بگذارند .... اوووووو می دونی اقا چقدر شمع بود ؟!!!

ولی هیچ کس تو این جشن شاد نبود , نمی دونم چرا هر کی یه گوشه نشسته بود

گریه می کرد , زجه می زد , ناله می کرد

بابا به کی بگیم ؟...., دیگه نمی خوایم ؟...

دیگه نمی خوایم جشن تولدتونو بگیریم و...

دیگه نمی خوایم جشن تولدتونو بگیریم و... شما نباشی

آخه کی دیده کسی تو جشن تولد خودش نباشه ؟!!! ...

چقدر تجربه کنم این جشن الکی رو , ...

بابا چه فایده داره این جشن , این که همش گریست , کسی نمی خنده

.....

به خدا ... به خود خدا , اگه نیاین بچه ها امروز از هق هق گریه می میرن ... دق می کنن

فایده نداره , دیگه نمی تونم ادامه بدم , این متن هم مثل مرثیه انتظارت داره ناتموم

می مونه ...

( دیگه نمی تونم اینقدر گریه کردم که چشمام صفحه مونیتور رو نمی بینه ... نوشتن همین چند خط 2 ساعت طول کشیده ولی مولا من هیچی ننوشتم فقط گریه کردم ...

دیگه نمی تونم , به خدا نمی تونم ..... )

ولی من می دونم نمی یای ...

می دونم نمی یای ... نه اینکه امیدم رو از دست داده باشم ها ااااا نه

ولی می دونم نمیای ... نه اینکه بازم هر روز صبح دعای عهد رو نخونم ها اااا نه

نه اینکه بازم نرم جمکران از گریه بیهوش بشم , نه

ولی می دونم نمی یای ,

نه اینکه بازم هزار و خورده ای شمع رو کیک نذارم , نه

می دونم نمی یای , چون هنوز من از اون ته ته قلبم نخواستم بیای

چون اینقدر گریه کردم که بیا ااا ولی ... ولی باز فردا دلت رو شکستم

آخه آقا حق می دم به شما , روی چیه این سرباز کوچکتون می خواین حساب کنید ؟!

روی دعای عهدی که صبح می خونه یا عهدی که ظهر می شکنه ؟!

روی انتظاری که هر روز می کشه بی خود , بدون اینکه خودش بخواد یه کاری بکنه که زود تر بیای ...

آخ آقا نبودین ... یا شایدم بودین ( می دونم که باز سر کوچه غریبانه اشک می ریختید و می دیدید )

دیشب بعضی جاها کسایی واستون جشن گرفته بودن , کسایی ادعای سینه چاکی می کردن که می دونم همونا بیشتر قلبتون رو می سوزونن ....

آدم هایی که صبح تا شب به انتظار نشستند , آدم هاییکه نمی دونند باید به انتظار باایستند !!!

آقا واسه همینه می گم نمی یاین ...

کسایی که حاضر نیستن به خاطر اومدن زود تر شما , سختی جهاد رو به تن بخرند

همونایی که حرف از انقلاب جهانی مهدی می زنند بعد حاضر نیستند فقط واسه ی

امتحان خودشون یک انقلاب کوچیک برای فراهم شدن مقدمه ی ظهور بسازند

این که هیچ لای چرخ این انقلابی هم که در جریان چوب می گذارند ...!

اسم خودشون رو هم گذاشتن مهدوی , گذاشتن " حجتی "

آخ آقا می دونم نمی یای ...

می دونم به خاطر من به خاطر این آدما و به خاطر همه ی این محلمون که شدن محله آفتاب پرست های کوفه ! نمی یای ....

آقا بشنو ولی باور نکن که ما " اهل کوفه نیستیم مهدی تنها ...."

حالا آقا با تمام این حرفا که گفتم و همش درد دل شما بود , می خوام یه چیزی بگم

آقا ما بد .... آقا ما بی لیاقت , اصلاً ما ...

ولی آقا دیدم , یعنی ندیدم , شنیدم یه عده ی بودند به اسم شما می رفتند روی مین

یه عده بودند که وقت شهادت در حالیکه لبخند می زدند , می گفتند : خون ما تقدیم راهت ( می دونم اون لحظه شما رو دیده بودند که لبخند می زندند توی اون آرامش )

آقا هنوزم می دونم گه گاه خودت به بچه های تفحص جای استخوان های پوسیدشونو

نشون می دی , آقا اونا که بودن ... اونا که خواستن بیایی

اونا که بعضی هاشون هنوز رو تخت بیمارستان دارند از غصه نیومدنت دق می کنن اسمش اینه که از عوارض شیمیایی شهید می شن ... خودت که می دونی از هق هق

دوری شما تلف می شن !

بسه دیگه می دونم , بعضی چیزا رو نمی شه گفت ....!!!

گرچه معرفتون رو دیدم , دستتون رو سرم حس کردم همیشه حتی وقتی بد کردم , برام دعا کردین , گریه کردین ...

آقا خودت که دیدی هنوزم کسایی هستند که واقعاً می خوانت , واقعاً می خوان که بیای

هنوزم حاضرند سینشونو سپرسرب داغ کنن تا شما بیای

می دونم دیگه اشکای منو شاید باور نکنید...

می دونم هر چی زجه بزنم دیگه فایده نداره ولی به اون لبخند آخر شهید بیا ...

به اون نفس آخر همراه با سُرفه بیا ...

بیا ...

ولی مولا , الان که سرگرم پاک کردن اشک هایی هستم که سیلابشون تمومی نداره به این فکر می کنم که اگه این ظهر غروب بشه و ...

ویک نیمه شعبان دیگه هم گذشته باشه و..

شما نیومده باشی ...

من چه بلایی سرم میاد ؟ ...

و باز به یادتون قلم رو بر می دارم و روی کاغذ این شعر رو می نویسم ..

آواره شدم ...

آوارگيم دست خودم نيست

دلداده شدم , دل دادگيم دست خودم نيست

طی می شود غروب جمعه ی ديگر به انتظار

ترسم بميرم و هرگز نبينمت

آخر,

زندگانی من, در دست خودم نيست

به امید روزی که باور کنیم که همین لحظه , لحظه ی ظهور است و نمانیم به امید اینکه ظهور خواهی کرد ...

باتشکر

از زحمات فراون همسر عزیزم که این مکان را فراهم آوردند و رخصت این را دادند تا بنده هم چند کلامی , چند کلامی درد دل در محفل گرمشان بنگارم

محمد دلاور

بررسی بشارت ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) در كتاب «انجيل»

بر اساس بشارات فراوانى كه در كتاب انجيل آمده است، حضرت مسيح(عليه السلام)به دنبال قيام حضرت قائم (عليه السلام)در «فلسطين» آشكار خواهد شد و به يارى آن حضرت خواهد شتافت، و پشت سر حضرتش نماز خواهد گزارد، تا يهوديان و مسيحيان و پيروان وى تكليف خويش را بدانند و به اسلام بگروند و حامى حضرت مهدى(عليه السلام)گردند. از اين رو، در آخرين روزهاى زندگى ـ و شايد در طول دوران حيات ـ به ياران و شاگردان خود توصيه ها و سفارشهاى اكيدى در باره بازگشت خود به زمين نموده و آنان را در انتظار گذارده و امر به بيدارى و هوشيارى و آمادگى فرموده است كه ما به جهت اثبات اين مدّعا و بيدارى مسلمانان قسمتى از آنها را در اينجا مى آوريم.

اينك متن برخى از آن بشارات كه در انجيل آمده است:

الف) انجيل متّى

«پس عيسى از هيكل بيرون شده برفت، و شاگردانش پيش آمدند تا عمارتهاى هيكل را بدو نشان دهند. عيسى ايشان را گفت: آيا همه اين چيزها را نمى بينيد؟ هر آينه به شما مى گويم: در اينجا سنگى بر سنگى گذارده نخواهد شد كه به زير افكنده نشود. و چون به كوه زيتون نشسته بود شاگردانش در خلوت نزد وى آمده گفتند: به ما بگو كه اين اُمور كى واقع مى شود؟ و نشان آمدن تو و انقضاى عالم چيست؟

عيسى در جواب ايشان گفت: زنهار كسى شما راگمراه نكند. ز آن رو كه بسا به نام من آمده خواهند گفت كه من مسيح هستم و بسيارى را گمراه خواهند كرد. و جنگها و اخبار جنگها را خواهيد شنيد، زنهار مضطرب مشويد; زيرا كه وقوع اين همه لازم است ليكن انتها هنوز نيست، زيرا قومى با قومى و مملكتى با مملكتى مقاومت خواهند نمود و قحطى ها و وباها و زلزله ها در جايها پديد آيد . . .

آنگاه اگر كسى به شما گويد: اينك مسيح در اينجا يا در آنجا است باور مكنيد; زيرا كه مسيحان كاذب و انبياى كذبه ظاهر شده علامات و معجزات عظيمه چنان خواهند نمود كه اگر ممكن بودى برگزيدگان را نيز گمراه كردندى. اينك شما را پيش خبر دادم.

پس اگر شما را گويند: اينك در صحراست بيرون مرويد، يا آن كه در خلوت است باور مكنيد; زيرا همچنان كه برق از مشرق ساطع شده تا به مغرب ظاهر مى شود ظهور پسر انسان نيز چنين خواهد شد . . .

و فوراً بعد از مصيبت آن ايّام، آفتاب تاريك گردد و ماه نور خود را ندهد و ستارگان از آسمان فرو ريزند، و قوّتهاى افلاك متزلزل گردد. آنگاه علامت پسر انسان در آسمان پديد گردد، و در آن وقت جميع طوايف زمين سينه زنى كنند و پسر انسان را ببينند كه بر ابرهاى آسمان با قوّت و جلال عظيم مى آيد . . .

پس از درخت انجير مثلش را فرا گيريد كه چون شاخه اش نازك شده برگها مى آورد مى فهميد كه تابستان نزديك است. همچنين شما نيز چون اين همه را ببينيد بفهميد كه نزديك ـ بلكه بر در ـ است. هر آينه به شما مى گويم . . .

آسمان و زمين زايل خواهد شد; ليكن سخنان من هرگز زايل نخواهد شد.

امّا از آن روز و ساعت هيچ كس اطلاع ندارد حتّى ملائكه آسمان جز پدر من و بس; ليكن چنان كه ايّام نوح بود ظهور پسر انسان نيز چنان خواهد بود . . .

پس بيدار باشيد; زيرا كه نمى دانيد در كدام ساعت خداوند شما مى آيد. ليكن اين را بدانيد كه اگر صاحب خانه مى دانست در چه پاس از شب دزد مى آيد، بيدار مى ماند و نمى گذاشت كه به خانه اش نقب زند.

لهذا شما نيز حاضر باشيد، زيرا در ساعتى كه گمان نبريد پسر انسان مى آيد پس آن غلام امين و دانا كيست كه آقايش او را بر اهل خانه خود بگمارد تا ايشان را در وقت معيّن خوراك دهد. خوشا به حال آن غلامى كه چون آقايش آيد او را در چنين كار مشغول يابد».⁽^{^[۱]}^{[54] )}

«امّا چون پسر انسان در جلال خود با جميع ملائكه مقدّس خويش آيد آنگاه بر كرسى جلال خود خواهد نشست. و جميع امّتها در حضور او جمع شوند و آنها را از همديگر جدا مى كند به قسمى كه شبان ميش ها را از بزها جدا مى كند و ميش ها را بر دست راست و بزها را بر چپ خود قرار دهد. آنگاه پادشاه به اصحاب طرف راست گويد: بياييد اى بركت يافتگان از پدر من ! و ملكوتى را كه از ابتداى عالم براى شما آماده شده است، به ميراث گيريد».⁽^{^[۲]}^{[55] )}

«عيسى ايشان را گفت: هر آينه به شما مى گويم: شما كه مرا متابعت نموده ايد، در معاد وقتى كه پسر انسان بر كرسى جلال خود نشيند، شما نيز به دوازده كرسى نشسته، بر دوازده سبط اسرائيل داورى خواهيد نمود. و هر كه به خاطر اسم من خانه ها يا برادران يا خواهران يا پدر يا مادر يا زن يا فرزندان يا زمينها را ترك كرد، صد چندان خواهد يافت و وارث حيات جاودانى خواهد گشت».⁽^{^[۳]}^{[56] )}

ب) انجيل مَرْقُس

«و چون او ـ عيسى ـ از هيكل بيرون مى رفت يكى از شاگردانش بدو گفت: اى استاد ! ملاحظه فرما چه نوع سنگ ها و چه عمارتها است!

عيسى در جواب وى گفت: آيا اين عمارتهاى عظيمه را مى نگرى. بدان كه سنگى بر سنگى گذارده نخواهد شد مگر آن كه به زير افكنده شود.

و چون او بر كوه زيتون مقابل هيكل نشسته بود ... از وى پرسيدند: ما را خبر ده كه اين امور كى واقع مى شود؟ و علامت نزديك شدن اين امور چيست؟

آنگاه عيسى در جواب ايشان سخن آغاز كرد كه: زنهار كسى شما را گمراه نكند. زيرا كه بسيارى به نام من آمده خواهند گفت كه: من هستم، و بسيارى را گمراه خواهند نمود. امّا چون جنگها و اخبار جنگها را بشنويد مضطرب مشويد; زيرا كه وقوع اين حوادث ضرورى است. ليكن انتها هنوز نيست. زيرا كه اُمّتى بر اُمّتى و مملكتى بر مملكتى خواهند بر خاست، و زلزله ها در جايها حادث خواهد شد و قحطى ها و اغتشاشها پديد مى آيد، و اينها ابتداى دردهاى زه مى باشد. ليكن شما از براى خود احتياط كنيد . . .

ولى از آن روز و ساعت غير از پدر هيچ كس اطلاع ندارد نه فرشتگان در آسمان و نه پسر هم. پس بر حذر و بيدار شده دعا كنيد، زيرا نمى دانيد كه آن وقت كى مى شود.

مثل كسى كه عازم سفر شده خانه خود را واگذارد و خادمان خود را قدرت داده هر يكى را به شغلى خاصّ مقرر نمايد و دربان را امر فرمايد كه بيدار بماند. پس بيدار باشيد ! زيرا نمى دانيد كه در چه وقت صاحب خانه مى آيد. در شام يا نصف شب يا بانگ خروس يا صبح. مبادا ناگهان آمده شما را خفته يابد. امّا آنچه به شما مى گويم به همه مى گويم بيدار باشيد !».⁽^{^[۴]}^{[57] )}

ج) انجيل لوقا

«كمرهاى خود را بسته، چراغهاى خود را افروخته بداريد. و شما مانند كسانى باشيد كه انتظار آقاى خود را مى كشند، كه چه وقت از عروسى مراجعت كند، تا هر وقت آيد و در را بكوبد بى درنگ براى او باز كنند. خوشا به حال آن غلامان كه آقاى ايشان چون آيد ايشان را بيدار يابد . . . پس شما نيز مستعد باشيد; زيرا در ساعتى كه گمان نمى بريد پسر انسان مى آيد».⁽^{^[۵]}^{[58] )}

«و در آفتاب و ماه و ستارگان علامات خواهد بود و بر زمين، تنگى و حيرت از براى اُمّتها روى خواهد نمود، به سبب شوريدن دريا و امواجش. و دلهاى مردم ضعف خواهد كرد از خوف و انتظار آن وقايعى كه بر ربع مسكون ظاهر مى شود، زيرا قوّت آسمان متزلزل خواهد شد. و آنگاه پسر انسان را خواهند ديد كه بر، ابرى سوار شده با قوّت و جلال عظيم مى آيد».⁽^{^[۶]}^{[59] )}

همان گونه كه قبلا توضيح داديم مقصود از «پسر انسان» حضرت مسيح(عليه السلام)نيست، زيرا مطابق نوشته مستر هاكس آمريكايى در «قاموس كتاب مقدّس» اين عبارت 80 بار در انجيل و ملحقات آن (عهد جديد) آمده است كه فقط 30 مورد آن با حضرت عيساى مسيح(عليه السلام) قابل تطبيق است». و امّا 50 مورد ديگر از نجات دهنده اى سخن مى گويد كه در آخر زمان و پايان روزگار ظهور خواهد كرد و حضرت عيسى(عليه السلام) نيز با او خواهد آمد، و او را جلال و عظمت خواهد داد، و از ساعت و روز ظهور او جز خداوند ـ تبارك و تعالى ـ كسى اطّلاع ندارد، و او كسى جز حضرت مهدى(عليه السلام) آخرين حجّت خدا نخواهد بود.

هـ) انجيل يُوحَنّا

«و بدو قدرت بخشيده است كه داورى هم بكند; زيرا كه پسر انسان است. و از اين تعجّب مكنيد، زيرا ساعتى مى آيد كه در آن جميع كسانى كه در قبور مى باشند آواز او را خواهند شنيد و بيرون خواهند آمد، هر كه اعمال نيكو كرد براى قيامت حيات، و هر كه اعمال بد كرد به جهت قيامت داورى».⁽^{^[۷]}^{[60] )}

مكاشفه يُوحَنّا

«و علامتى عظيم در آسمان ظاهر شد. زنى كه آفتاب را در بر دارد و ماه زير پايهايش و بر سرش تاجى از دوازده ستاره است. و آبستن بوده، از درد زه و عذاب زاييدن فرياد بر مى آورد.

و علامتى ديگر در آسمان پديد آمد كه اينك اژدهاى بزرگ آتش گون كه او را هفت سرو ده شاخ بود و بر سرهايش هفت افسر. و دمش ثلث ستارگان آسمان را كشيده آنها را بر زمين ريخت و اژدها پيش آن زن ـ كه مى زاييد ـ بايستاد تا چون بزايد فرزند او را ببلعد. پس پسر نرينه را زاييد كه همه اُمّتهاى زمين را به عصاى آهنين حكم رانى خواهد كرد، و فرزندش به نزد خدا و تخت او ربوده شد . . .

و در آسمان جنگ شد. ميكائيل و فرشتگانش با اژدها جنگ كردند و اژدها و فرشتگانش جنگ كردند. ولى غلبه نيافتند، بلكه جاى ايشان ديگر در آسمان يافت نشد. و اژدهاى بزرگ انداخته شد، يعنى آن مار قديمى كه به ابليس و شيطان مُسمّى است كه تمام ربع مسكون را مى فريبد. او بر زمين انداخته شد و فرشتگانش با وى انداخته شدند».⁽^{^[۸]}^{[61] )}

مفسّرين انجيل در مورد آيات فوق مى گويند: شخص مورد بشارت در اين آيات تاكنون قدم به عرصه وجود ننهاده و تفسير روشن و معنى واضح آنها نيز موكول به زمان آينده و نامعيّنى است كه وى ظاهر گردد.

ولى با اندكى دقّت و تأمّل در آيات فوق اين نتيجه به دست مى آيد كه شخص مورد بشارت در مكاشفه ياد شده، بزرگترين مولود جهان انسانيّت، و شخص ممتاز و بى نظيرى است كه به منظور ايجاد حكومت حقّه الهيّه و بر افكندن بنياد اهريمنان، به ناچار مدّتى از انظار مردمان غايب خواهد گرديد، و خداوند عالم آن يگانه مظهر نور الهى و منجى انسانيّت را از ديدگان اشرار و شياطين جنّى و انسى مخفى و مستور نگه خواهد داشت تا در يك زمان نامعلومى ـ آنگاه كه خواست خداوند است ـ از پشت پرده غيبت ظاهر شده، با «عصاى آهنين» بر بشريّت حكومت كند.

در قسمت ديگرى از مكاشفه يوحنّاى لاهوتى بشارت ظهور حضرت مهدى(عليه السلام)چنين آمده است:

«و ديدم آسمان را گشوده و ناگاه اسبى سفيد كه سوارش امين و حق نام دارد و به عدل داورى و جنگ مى نمايد و چشمانش چون شعله آتش، و بر سرش افسرهاى بسيار و اسمى مرقوم دارد كه جز خودش هيچ كس آن را نمى داند و جامه خون آلود ـ سرخ ـ در بر دارد و نام او را كلمه خدا مى خوانند. ولشكرهايى كه در آسمانند بر اسبهاى سفيد، و به كتان سفيد و پاك ملبّس از عقب او مى آمدند. و از دهانش شمشيرى تيز بيرون مى آيد تا به آن اُمّتها را بزند و آنها را به عصاى آهنين حكمرانى خواهد نمود . . . و ديدم فرشته را در آفتاب ايستاده كه به آواز بلند تمامى مرغانى را كه در آسمان پرواز مى كنند ندا كرده مى گويد: بياييد و به جهت ضيافت عظيم خدا فراهم شويد تا بخوريد گوشت پادشاهان و گوشت سپه سالاران و گوشت جبّاران . . .»⁽^{^[۹]}^{[62] )}

با نظرى دقيق و اجمالى در تمام احاديثى كه در مورد ظهور يكتا بازمانده حجج الهى وارده شده است مى توان گفت: همه فرازهاى بالا در احاديث اسلامى آمده است.

و) رساله پولس به روميان

«زيرا يقين مى دانم كه دردهاى زمان حاضر نسبت به آن جلالى كه در ما ظاهر خواهد شد، هيچ است».⁽^{^[1۰]}^{[63] )}

«. . . و آن كه براى حكمرانى اُمّتها مبعوث شود، اميد اُمّتها بر وى خواهد بود».⁽^{^[1۱]}^{[64] )}

اين تعبير هم تعبير دقيقى است كه در احاديث اسلامى آمده است، و جالب توجّه اين كه: همان گونه كه در بشارات تورات تذكّر داديم در ترجمه عربى انجيل با تعبير «قائم» آمده است، و تعبير «حكمرانى اُمّتها» و «اميد اُمّتها» جالب توجّه است.

«زيرا اين را به شما از كلام خدا مى گوييم كه ما كه زنده و تا آمدن خداوند باقى باشيم بر خوابيدگان سبقت نخواهيم جست; زيرا خداوند با صدا و با آواز رئيس فرشتگان و با صور خدا از آسمان نازل خواهد شد، و مردگان در مسيح اول خواهند بر خاست. آنگاه ما كه زنده و باقى باشيم با ايشان در ابرها ربوده خواهيم شد تا خداوند را در هوا استقبال كنيم و همچنين هميشه با خداوند خواهيم بود».⁽^{^[1۲]}^{[65] )}

به طورى كه خوانندگان عزيز ملاحظه مى كنند اين فراز از عهد جديد با روايات اسلامى وجوه مشترك فراوانى دارد كه از آن جمله است:

1 ـ نزول حضرت عيسى(عليه السلام)

2 ـ صيحه آسمانى.

3 ـ زنده شدن گروهى از افراد صالح.

4 ـ آمدن او بر فراز ابر.

5 ـ ربوده شدن ياران حضرت ولى عصر(عليه السلام) از محرابها و رختخوابهاى خود، و انتقال يافتن آنها بر فراز ابرها، همه اين موارد در احاديث اسلامى آمده، و با اين فقرات انجيل دقيقاً منطبق است.

فراز ديگر از اناجيل را «عبدالله بن سليمان» نقل كرده است كه بسيار جالب است. او مى گويد:

من در اناجيل خواندم كه خداوند به عيسى(عليه السلام) فرمود: «من تو را به سوى خود بالا مى برم، سپس تو را در آخر زمان فرو مى فرستم تا از اُمّت اين پيامبر شگفتيها ببينى، و آنها را در كشتن دجّال يارى دهى، تو را در وقت نماز مى فرستم، تا با آنها نماز بخوانى كه آنها اُمّت مرحومه هستند».⁽^{^[1۳]}^{[66] )}

[۱] ـ كتاب مقدّس، انجيل متى، ص 41، باب 24، بندهاى 1 ـ 8، 23 ـ 28،29 ـ 37 و 42 ـ 46.

[۲] ـ كتاب مقدّس، انجيل متى، ص 44، باب 25، بندهاى 31 ـ 34.

[۳] ـ انجيل متى، باب 19، بندهاى 28 و 29.

[۴] ـ كتاب مقدّس، انجيل مرقس، ص 77، باب 13، بندهاى 1 ـ 9 و 32 الى 37.

[۵] ـ كتاب مقدّس، انجيل لوقا، ص 116 باب 12، بندهاى 35 و 36 و 37 ـ 40.

[۶] ـ انجيل لوقا، باب 21، بندهاى 25 ـ 27.

[۷] ـ كتاب مقدّس، انجيل يوحنّا، ص 152، باب 5، بندهاى 26 ـ 28.

[۸] ـ كتاب مقدّس، مكاشفه يوحنّا، ص 408، باب 12، بندهاى 1 ـ 5 و 7 ـ 10.

[۹] ـ كتاب مقدّس، مكاشفه يوحنّاى رسول، ص 417، باب 19، بندهاى 11 ـ 18.

[1۰] ـ رساله پولس رسول به روميان، ص 252، باب 8، بند 18.

[1۱] ـ رساله پولس رسول به روميان، ص 261، باب 15، بند 12.

[1۲] ـ رساله اول پولس به تسالونيكيان، ص 330، باب 4، بندهاى 15 ـ 17

[1۳] ـ بحار الانوار، ج 52، ص 181

انشالله در پست های بعدی به بررسی بشارت ظهور حضرت در ساير اديان خواهيم پرداخت

سالروز اخرین آغاز مبارک باد

abre-no-bahar — Thu, 24 Aug 2006 12:43:18 GMT

به بهانه ی مبعث آنکه اعظم مخلوقات است ...

گرمای هوا تقریبا نشون می ده دم دمای بعد از ظهر

با اعلام گوینده خبر ساعت2 بعد از ظهر تلویزیون به خودم میام

- عید مبعث رو در سالی که به نام پیامبر اعظم نام گذاری شده تبریک می گویم گزارشی که همکارم از سطح شهر تهیه کرده را با هم می بینیم

- گزارشگر واحد مرکزی خبر : با توجه به فرا رسیدن مبعت نبی مکرم اسلام نظر تنی چند از مردم رو جویا می شیم !!!

(تا اینجاش که چیزه جالبی برای من نداره )

- گزارشگر : بله خوب همشهری محترم نظر تون رو راجع به مبعث بفرمایید ....

- جوانی (که تیپش می خوره اصلاً اهل این حرفا نیست ) : بله ..." من هم تبریک این عید می گم پیامبر بسیار انسان خوبی بودند

- گزارشگر : " خوب.. کدوم ویژگی پیامبر (ص) هست که رو شما بیشتر تاثیر گذاشته ؟ "

- جوان در حالی که با اتوبان یک بانده ی ریشش که وسط چونش عمود گذاشته بازی می کنه با "ته ته پته " می گه : " ... والا... راستیتش ...اون خصوصیت چیز ...ااااام ... همین که ایشون پیامبر خوبی بودند و همین ....! "

( دیگه گزارشکر که می دونه از سر و ته آقا هیچی دیگه ای در نمیاد جوون رو ول می کنه می - - ره سمت یکنفر دیگه)

من نا خود آگاه همین طور که بی تفاوت جلو تلویزیون نشستم وبا دکمه ی پیرهنم که باز شده ور می رم مشتاق می شم ببینم مردم راجع به پیامبرشون چی می دونند ؟ !!!

گزارشگر جلوی یک خانم نسبتاً 35 سال رو می گیره که یک بچه هم تو بقلشه و و از ساک دستش معلومه از خرید بر می گرده و عجله هم داره ...

- گزارشگر : بله خانم , میشه راجع به مبعث صحبتی برای بیننده ها داشته باشید ...

خانم که بچشو تو بقلش جمع جور می کنه می گه : " بله این عید رو تبریک می گم ..."

- گزارشگر : " خوب.. کدوم ویژگی پیامبر (ص) هست که رو شما بیشتر تاثیر گذاشته ؟ "

کمی قیافه خانوم در هم می شه و می گه : به نظر من ... اوم م م ... این عید یکی از بزرگترین اعیاد مسلمون هاست و من اونو تبریک می گم ....!!!

- گزارشگر : " خوب.. کدوم ویژگی ... ؟

خانم در حالیکه سعی می کنه بچش رو یکم جلو دوربین کنترل کنه می گه : بله خوب ....ایشون بسیار انسان خوبی و بزرگواری بودند و.... اوووم

تصویر قطع می شه و ظاهراً بقیه حرف های ایشون زیاد به درد پخش نمی خورده

حالا دیگه من از بازی کردن با دکمه ی پیرهنم دست برداشتم و میخ شدم به تلویزیون

- گزارشگر : بله خوب خانم می شه نظر تون رو راجع به عید مبعث بفرمایید ....

( فکر کنم یک جایی جلو دانشگاست )

دختر جوان که انگار از دیدن دوربین متعجب شده سعی می کنه روسریشو طوری جلو بکشه

که نیمه ی دیگه ی موهای سرش رو هم بپوشونه !

- بله من هم این روز رو به همه تبریک می گم

- گزارشگر : " خوب.. کدوم ویژگی ... ؟

- بله به نظر من پیامبر که در این روز به بعثت رسید درس خوبی به ما دادند و من ایشون رو بسیار دوست دارم

گزارشکر که می دونه با توجه به وضعیت ظاهری دختر احتمالاً ممیزیه پخش بیش از این اجازه

نمی ده که چهرش پخش بشه از خیر این مصاحبه کننده هم می گذره

با دیدن چهره ی سالخورده ی پیرمردی به عنوان نفر بعدی مصاحبه یکم امید وار می شم که

شاید یکی پیدا بشه یک سر سوزن به ما جواب بده اینا به چه چیزه پیامبری حضرت محمد ( ص) شهادت دادند که مسلمون شدند!

گزارشکر- کمی آرامتر- : خوب سلام قربان , فرا رسیدن عید مبعث رو تبریک عرض می کنم خدمتتون ...

" خوب.. کدوم ویژگی پیامبر (ص) هست که رو شما بیشتر تاثیر گذاشته ؟"

پیرمرد ( هیچ توضیحی برای شخصیتش وجود نداره – یک پیرمرد مثل همه -) : بله خوب منم

تبریک می گم ... در حقیقت ... اووم ... می دونید ... پیامبر حتماً در زمان خودشون بهترین مرد بودند ( !!! ) بهترین مرد عرب بودند ( !!!) خوب وقتی در سن چهل سالگی پیامبر شدن یک برنامه ای برای زندگی دادند و با دانشی که داشتند ( !!!!!!) ترویج علم رو به ما نشون دادند

نمی تونم بگم چقدر از دید جالب این مرد نسبت به پیامبر شگفت زده شدم مونده بودم بخندم یا گریه کنم

داداشم که کنارم نشسته بود می خواست کانال رو عوض کنه با سر کارشو نفی کردم

تا آخر گزارش 3 – 4 دقیقه دیگه مصاحبه بود

یک بچه – یک مرد دیگه و دو تا خانوم مورد مصاحبه قرار گرفتند

خلاصه از بقیه این مصاحبه ها من دستگیرم شد که ما می تونیم از اطلاعات مردم راجع به پیامبرشون یکم استفاده کنیم

دو نفر از این 4 نفر اظهار داشتند : رفتار پیامبر با کودکان ( ! ) رو ویژگی بارز می دونند

1 نفر نظر خاصی نداشت

و دست آخر یک نفر دیگه هم یک مطلب نا مربوطی گفت

صرف نظر از این که این مصاحبه جامعه آماری خوبی نیست و اینکه ممکنه همه ی این افراد جلوی دوربین هول شده باشند

باید گفت : آیا اینه شناختی که ما راجع به بزرگترین شخصیت بشری و فوق بشری داریم وجود مبارکی که ده هزار سال قبل از وجود کائنات خداوند نور مبارکشان را خلق کرد

آیا بزرگترین فرد عرب ؟! تعبیر درستیه درستیه آیا کسی که رحمه للعالمینه کسی که اگر نبود وجود مبارکش زمین ما را در خود فرو می برد را فقط در رفتار با کودکان میابیم

او که به گفته خالق متعال و به تصدیق قرآن اسوه و بزرگترین الگوی بشری برای نیل به کمال و زندگیست

آیا ما به عنوان یک مسلمان وظیفه ی شناخت آنگونه که حق حضرتش است را به جای آورده ایم

و من بمیرم برای دل مبارک حضرت محمد که چنین مظلومانه در تاریخ برای هدایت بشر جان

می فشاند و پیروانش چنین شناختی دارند

- فکر کنم اگه تاریخچه ی زندگی فلان بازیگر تیتر روزنامه های زرد و قرمز را می پرسیدنداطلاعات مردم اطراف بیشتر بود .

- فکر کنم با این سیاست صدا و سیما در هر چه جذاب تر کردن دین ! اگر کسی فقط , فقط حداقل 2 دقیقه در روز این فرمایشات معصومین و حضرت رسول را با- اهنگ پیش زمینه پیانو ریچارد کلایدرمن !- که بین برنامه ها پخش می کند را می دید ( و کانال را عوض نمی کرد) نتیجه مصاحبه چیز دیگری بود !

- این درد دین مردم را که می بینم ! با خود می اندیشم این که شناخت مردم راجع به پیامبر است او بزرگترین و شهره ترین فرد تاریخ اسلام است وهمه به اصطلاح می شناسندش مردم اینگونه نسبت به ایشان آشنایی دارند چه برسد به وجود نازنین آقا حضرت ولی عصر ( عج ) چه شناختی داریم از او که فکر می کنیم یک جایی در دور دست غایب است و سالها طول می کشد تا بیاید و نمی دانیم که هر شب همینجا سر کوچه .... از دستمان , خون دل می خورد و اشک ریزان برایمان دعا می کند

( این مصاحبه کاملا واقعی بود )

اینهم جایی برای آنان که می خواهند وجودش را بهتر بشناسند :

در انتها باز هم رسیدم به وجود نازنین حضرت ولی عصر ( عج) که موضوع نوشته ی آینده است

قسمتی از نوشته ی آینده

اقتاب سو سو زنان غروب می کرد و دلم هنوز دل تنگ تو بود

باد از لابه لای پنجره نیمه باز اتاقم وارد می شد و رقص کننان پرده های پنجره را به صورتم می زد و من دل تنگ تو بودم , محبوبم

تق تق دندان هایم که به هم می خورد نمی گذاشت کسی صدای اشک هایم را بشنود و بغضی که هر لحظه به انتظار انفجار بود , حقیقت این بود بدجوری دلتنگ تو بودم ....

یک لحظه باد انگار از قصد دو لت پنجره را بهم کوبید تا من به فکر بیفتم , راستی

راستی این دلتنگی این هق هق که من از اعماق درونم می کنم برای تو , محبوبم اگر یکبار از اعماق وجود برای دوریه مهربان ترین دنیا - مهدی (عج) – بود خدا به دل شکسته ی من

رحم می کرد

اگر یکبار آنچنان که برای تو گریستم برای دوری او می گریستم ... او می امد

ادامه دارد ...

abre-no-bahar — Wed, 07 Jun 2006 02:35:18 GMT

يا صاحب الزمان!

داستان يوسف را گفتن و شنيدن به بهانه توست... شرمنده ايم!

مي دانيم ، گناهان ما همان چاه غيبت توست! مي دانيم كوتاهی ها، نادانی ها و سستی های ما ستم هايی ست كه در حق تو كرده ايم!

يعقوب به پسرانش گفت: به جست و جوی يوسف برخيزيد؛ و ما با رو سياهی و شرمندگی ، آمده ايم تا نشاني از تو بگيريم. به ما گفته اند اگر به جست و جوی تو بر خيزيم، نشانی از تو می يابيم. اما ای فرزند احمد! آيا راهی به سوی تو هست تا به ديدارت آييم ؟؟؟

اگر بگويند برای يافتن تو بايد بيابان ها را در نورديم، در می نورديم... اگر بگويند برای ديدار تو بايد سر به كوه و صحرا بگذاريم ، می گذاريم...

ای يوسف زهرا ! خاندان يعقوب گرفتار و پريشان بودند، ما و خاندانمان نيز گرفتاريم! روی پريشان ما را بنگر! چهره زردمان راببين! به ما ترحم كن كه بيچاره ايم و مضطر... ای عزيز مصر وجود! سراسر جهان را تيره روزی فرا گرفته است. نيازمنديم، محتاجيم و در عين حال گنهكار! از ما بگذر و پيمانه جانمان را از محبت پر كن.

يابن الحسن! برادران يوسف، وقتی به نزد او آمدند، كالايي هر چند اندك، آورده بودند، سفارش نامه ای هم از يعقوب داشتند؛ اما ... ای آقا ! ای كريم ! ای سرور ! ما درماندگان ، دستمان خالی و رويمان سياه است، آن كالای اندك را هم نداريم! اما، نه ...!!! كالايی هر چند ناقابل و كم بها آورده ايم! دلی شكسته داريم و مقدورمان هم سری است كه به پايت افكنيم. نا اميديم و به اميد آمده ايم .... افسرده ايم و چشم به لطف و احسان تو دوخته ايم، سفارش نامه ای هم داريم؛ پهلوی شكسته مادر مظلومت ،" زهرا " را به شفاعت آورده ايم.

يا صاحب الزمان ! به يقين تو از يوسف مهربان تری و بخشنده تر!!! به فريادمان برس كه در مانده ايم. ای يوسف گمگشته ... و ای گمگشته يعقوب! يعقوب وار، چه شب ها و چه روزها كه در فراق تو آرام نداريم. در دوران پر درد هجران، اشك می ريزيم و می گوييم : تا به كی حيران و سر گردان تو باشيم؟ تا به كی رخ ناديده تو را وصف كنيم؟ با چه زبانی و چه بيانی از اوصاف تو بگوييم و چكونه با تو نجوا كنيم؟؟؟

سخت است بر ما ، كه مردم نادان تو را واگذارند... سخت است بر ما كه دوستان ، ياد تو را كوچك شمارند... يا بقيه الله ! خسته ايم و افسرده ... نالانيم و پژمرده ... گريه امانمان را بريده ....! ‌‌‌غم دوری ، ديوانمان كرده ....! اما نمی دانيم چه شيرينی و حلاوتی در اين درد و دور‌ی است كه می گوييم: كجاست آن كه از غم هجران تو نا شكيبايی كند ، تا من در بيقراری ياريش دهم؟ كجاست آن چشم گريانی كه از دوری تو اشك بريزد ، تا من او را در گريه ياری دهم؟

مولای من ! ديدگانمان از فراق تو بی فروغ گشته اند. می دانيم پيراهن يوسف نزد توست ! ای كاش نسيمی از كوی تو ، بوی آن پيراهن را به مشام جان ما برساند ... و ای كاش پيكی ، پيراهن تو را به ارمغان بياورد ، تا نور ديدگانمان گردد. ای كاش پيش از مردن ، تو را به يك نگاه ببينيم!!! درازی دوران غيبت ، فروغ از چشمانمان برده است. كی می شود شب و روز تو راببينيم و چشمانمان به ديدار تو روشن گردد؟؟؟ شكست و سر افگندگی ، خوار و بی مقدارمان كرده است...

كی می شود تو را ببينيم كه پرچم پيروزی را برافراشته ای و ببينيم طعم تلخ شكست و سرافگندگی ره به دشمن چشانده ای ؟ كی می شود كه ببينيم ياغيان و منكران حق را نابود كرده ای و پشت سركشان را شكسته ای؟ كی می شود كه ببينيم ريشه ستمگران را بر كنده ای ؟ و.... اگر آن روز فرا رسد .... و ما شاهد آن باشيم ، شكر گزار و سپاسگو نجوا می كنيم‌‌ :

الحمد الله رب العالمين...