امشب به دل غم زده سودای تو دارم

                                                نقشی به دل از قامت رعنای تو دارم

گر جلوه کنی یا نکنی میل تو باشد

                                                اما چه کنم میل به افشای تو باشد

سلام

اول از همه ممنون از تمام دوستانی که لطف کردن و نظراتشون را

نوشتن.

امروز از یکی از دوستانم خواستم که راجع به این وبلاگ نظر بده ,

گفت:

مراقب باش مطالبی که راجع به مهدی موعود (عج)می نویسی....

 دیگه بقیه حرفش نخوندم چه حرف زیبایی مهدی موعود

 مهدی موعود , کسی که روزی تمام بشریت برای ظهورش دست تمنا

به سوی آسمانها بلند می کنند.

                                       مهدی موعود

انا المهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

من مهدى، قائمه گيتى، خرد هستى و ادامه خدايم.

شكيب شما در سراشيب عمر. ميوه باغ آفرينش، فراخى آسمانها و نجابت زمين.

من گريه‏هاى شما را مى‏شناسم.

با انتظار شما هر شام ديدار مى‏كنم.

نغمه‏گر ندبه‏هاى شما در ميان كاج هاى غيبتم.

اشك هاى شما آينده من است.

دلتنگي هاى من، گشايش بخت ‏شماست.

من موى گره در گرهم را نذر پريشان شمايان كرده‏ام .

انا المهدى؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

با من از همه آنچه در دل داريد بگوييد.

از گرانى بار انتظار؛

از تيرگى شبهاى غيبت؛

از هيمنه جور؛

از هيبت گناه، از فريب سراب، از دروغ خنده‏ها و از دورى اقبال.

من با ندبه‏هاى شما مى‏بالم.

من تنگى دل شما را مى‏شناسم.

من برق چشم شما را مى‏ بينم .

گرمى دست‏هاى شما، چراغ خيمه صحرايى من است.

انا المهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

از دورى و ديرى با من بگوييد. جز من كسى حرف شما را باور نمى‏كند.

جز من كيست كه بداند روزگار شما چگونه روزگارى است؟

جز من كيست كه بداند زخم شما، شكوفه كدام غم است؟

گريه شما، جارى چه اندوهى است؟

و خنده شما تا كجا شكوهمند است؟

مرا باور كنيد.

من تنهايى شما هستم.

اسب آرزوهاى شما، تنها در چمن ظهور من چابك است.

پرنده اميد شما را من پرواز مى‏دهم.

و آشناترين رهگذر شهر شما منم.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

مرا بخوانيد و بخواهيد.

مرا تا صبح ظهور، انتظار كشيد.

مرا كه چون پدران روستايى، با دستمالى از مهربانى به سوى شما مى‏آيم.

با يك سبد انار؛

يك طبق سيب؛

و يك سينه سخن.

من شما را از گريه‏هاى شما مى‏شناسم و شما مرا از اجابت‏هايم.

امسال، باران گرسنه خاك است.

ابرها ديگر نمى‏بارند.

خورشيد به ناز نشسته است.

بهار خرمى نمى‏كند.

آيا از ياد برده‏اند كه شما جمعه‏ شناسان هفته انتظاريد؟

نمى‏دانند شما شب ها مرا به خواب مى‏بينيد؟

و روزها

زمين را با آهن اندوه مى‏شكافيد؟

امسال زمين ركاب نمى‏دهد،

و گريه انتظار، شما را امان.

من مى‏آيم، كه هر سال، بهار آمدنى است.

من مى‏آيم كه سفره شما بى ‏نان نباشد.

و هفته شما، بى ‏جمعه.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم. صاحب عصر، قائمه گيتى، خرد هستى، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

اناالمهدى

                        به امید ظهورو التماس دعا                

سلام

نمونه هايي از پرسش هاي کاربران در مورد امام عصر عليه السلام:

- نشانه هاي ظهور امام زمان (عج) در آخرالزمان چيست؟ 

- شرايط ظهور و تفاوت آن با علائم ظهور و نيز شرايط و موانع ظهور را بيان نماييد.  

- آيا در ميان ياران حضرت مهدي(عج) زن وجود دارد؟ اگر وجود دارد چند نفرند؟

- آيا امام زمان(عج) بر اعمال ما ناظر هستند؟ اگر چنين است نحوه نظارت ايشان به چه نحوي است؟  

- چه بايد بكنم كه لبيك گوي مهدي عليه السلام بشوم وبتوانم آقا را روزي ببينم؟ 

امام زمان عليه السلام از جمله مواردي مي باشد که بسيار سوال برانگيز است. پرسش هايي در باب غيبت، چگونگي ظهور، آخرالزمان، علائم ظهور، تعداد ياران امام، و ... از جمله سوالاتي است که در مورد ايشان مطرح مي شود. در بانگ پرسش و پاسخ سايت تبيان سوالاتي از سوي کاربران عزيز در مورد امام عصر عليه السلام  مطرح شده است که ما برخي از آنها را به همراه پاسخ ذکر مي نماييم .

- نشانه هاي ظهور امام زمان (عج) در آخرالزمان چيست؟

علائم ظهور به دو دسته كلي تقسيم مي‌شوند: علائم حتمي و علائم غير حتمي.

 فضيل بن يسار از امام باقر(ع) روايت كرده كه فرمودند:" نشانه‌هاي ظهور دو دسته است: يكي نشانه‌هاي غيرحتمي و ديگر نشانه‌هاي حتمي؛ خروج سفياني از نشانه‌هاي حتمي است كه راهي جز آن نيست." منظور از علائم حتمي آن است كه تقدير قطعي خدا به وقوع آن تعلق گرفته، و مشروط به هيچ قيد و شرطي نيست؛ و مقصود از علائم غير حتمي آن است كه وقوع آن ممكن است مشمول بداء گردد، چرا كه وقوع آن مشروط به شروطي است كه اگر آن شروط تحقق يابد آن علائم واقع مي شوند، و اگر آن شروط مفقود باشد، آن علائم نيز تحقق نمي‌يابند. و تنها احتمال وقوع آنها مي رود، و قطعي نيستند.

علائم غير حتمي بسيارند. در اينجا روايت مفصلي از امام صادق (ع) را ذکر مي نماييم كه تعداد بسياري از علائم غيرحتمي را برشمرده است. اين روايت را با تغييرات اندكي از كتاب "يكصد پرسش و پاسخ پيرامون امام زمان (عج)" نوشته عليرضا رجالي تهراني نقل مي كنيم. شايان ذکر است که  با مطالعه اين روايت  در مي يابيم که  شباهت هاي زيادي با شرائط زمان ما دارد.

 در اين روايت، امام صادق (ع) به يكي از ياران خود فرمودند: هر گاه ديدي كه حق بميرد و طرفدارانش نابود شوند؛ و ظلم و ستم فراگير شده است؛ و قرآن فرسوده و بدعت‌هايي از روي هوا و هوس در مفاهيم آن به وجود آمده است؛ و ديدي دين خدا، عملاً، تو خالي شده، همانند ظرفي كه آن را واژگون سازند! و همچنين هرگاه ديدي كه اهل باطن بر اهل حق پيشي گرفته‌اند؛ و كارهاي بد آشكار شده و از آن نهي نمي‌شود، و بد كاران بازخواست نمي‌شوند؛ و مردان به مردان و زنان به زنان اكتفا مي‌كنند. و هنگامي كه ديدي ‌افراد با ايمان سكوت كرده، و سخنشان را نمي‌پذيرند؛ و ديدي كه شخص بدكار دروغ گويد، و كسي دروغ و نسبت نارواي او را رد نمي‌كند؛ و ديدي كه بچه‌ها به بزرگان احترام نمي‌گذارند؛ و قطع رحم مي شود.

و وقتي ديدي كه بد كار را ستايش كنند و او شاد شود، و سخن بدش به او برنگردد؛ و ديدي كه نوجوانان پسر همان كنند كه زنان كنند [ يعني به مانند آنان خود را زينت مي كنند]؛ و زنان با زنان ازدواج كنند. و هنگامي كه ديدي انسان ها اموال خود را در غير اطاعت خدا مصرف مي‌كنند و كسي مانع آنها نمي‌شود؛ و ديدي كه افراد با ديدن كار و تلاش مؤمنانه [ از آن تعجب مي كنند] و به خدا پناه مي‌برند. و ديدي كه مداحي دروغين از اشخاص زياد شود؛ و همسايه همسايه خود را اذيت مي‌كند و از آن جلوگيري نشود؛ و ديدي كه  كافران از صعوبت زندگي مؤمن، شاد مي شوند؛ و ديدي مردم شراب را آشكار مي ‌آشامند، و براي نوشيدن آن كنار هم مي‌نشينند و از خداوند متعال نمي‌ترسند؛ و‌ كسي كه امر به معروف مي‌كند خوار و ذليل است.

 و همچنين هنگامي كه ديدي آدم بدكار در چيزي مورد ستايش است كه خداوند آن را دوست ندارد؛ و ديدي كه اهل قرآن و دوستان آنها خوارند؛ و راه نيك بسته و راه بد باز است؛ و ديدي كه انسان ها به زبان مي‌گويند، ولي عمل نمي‌كنند. و وقتي ديدي خانه كعبه تعطيل شده، و به تعطيلي آن دستور داده مي‌شود؛ و مؤمن، خوار و ذليل شمرده شود؛ بدعت و زنا آشكار شود؛ و مردم به شهادت و گواهي ناحق اعتماد كنند. و ديدي كه حلال حرام، و حرام حلال مي شود؛ و دين بر اساس ميل اشخاص معني مي شود، و كتاب خدا و احكام آن تعطيل مي گردد؛ و جرأت بر گناه آشكار شود، و ديگر كسي براي انجام آن منتظر تاريكي شب نگردد. و آنگاه كه ديدي مؤمن نتواند نهي از منكر كند مگر در قلبش؛ و ثروت بسيار زياد در راه خشم خدا خرج گردد؛ و سردمداران به كافران نزديك شوند و از نيكوكاران دور شوند؛ و واليان در قضاوت رشوه بگيرند؛ و پست هاي مهم واليان بر اساس مزايده است، نه بر اساس شايستگي . و آن زمان كه ديدي مردم را به تهمت و يا سوء ظن بكشند؛ و هنگامي كه زن بر شوهر خود مسلط شود و كارهايي كه مورد خشنودي شوهر نيست انجام مي‌دهد و به شوهرش خرجي مي‌دهد. و همچنين آنگاه كه ديدي سوگند هاي دروغ به خدا بسيار گردد؛ و آشكارا قماربازي ‌شود؛ و مشروبات الكلي به طور آشكار بدون مانع خريد و فروش مي‌شود. و وقتي ديدي كه مردم محترم توسط  حاكمان ظالم خوار شوند؛ و نزديك ترين مردم به فرمانداران آناني هستند كه به ناسزاگويي به ما خانواده عصمت (ع)، ستايش شوند؛ و هر كس ما را دوست دارد او را دروغگو خوانده، و گواهي اش را قبول نمي‌كنند. و آنگاه كه ديدي مردم در گفتن سخن باطل و دروغ با هم رقابت مي كنند؛ و شنيدن سخن حق بر مردم سنگين، ولي شنيدن باطل برايشان آسان است؛ و ديدي كه همسايه از ترس زبان همسايه به او احترام مي‌كند. و وقتي ديدي حدود الهي تعطيل شود، و طبق هوا و هوس عمل گردد؛ و ديدي كه مسجدها طلا كاري (زينت داده) شود؛ و ديدي كه‌ راستگوترين مردم نزد آنها مفتري و دروغگو است. هنگامي كه ديدي بدكاري آشكار شده، و براي سخن چيني كوشش مي‌شود؛ و‌ ستم و تجاوز شايع شده است؛ و غيبت، سخن خوش آنها شود و بعضي بعض ديگر را به آن بشارت دهند. وقتي ديدي حج و جهاد براي خدا نيست؛ و‌ سلطان به خاطر كافر، شخص مؤمن را خوار كند؛ و خرابي بيشتر از آبادي است؛ و معاش انسان از كم فروشي به دست مي‌آيد؛ و خون ريزي آسان گردد؛ و مرد به خاطر دنيايش رياست مي‌كند. و هنگامي كه ديدي مردم نماز را سبك شمارند؛ و‌ انسان ثروت زيادي جمع كرده، ولي از آغاز آن تا آخر، زكاتش را نداده است؛ و‌ قبر مرده‌ها را بشكافند و آنها را اذيت كنند؛ و هرج و مرج بسيار شود؛ و‌ مرد روز خود را با مستي به شب مي‌رساند، و شب خود را نيز به همين منوال صبح مي كند، و هيچ اهميتي به آيين مردم ندهد. آنگاه كه با حيوانات آميزش ‌شود؛ و مرد به مسجد (محل نماز) مي‌رود و وقتي برمي‌گردد لباس در بدن ندارد؛ [ يعني لباسش را دزديده اند]. هنگامي كه ديدي حيوانات همديگر را بدرند؛ و دل هاي مردم سخت، و ديدگانشان خشك، و ياد خدا برايشان گران است؛ و بر سر كسب هاي حرام آشكارا رقابت مي‌كنند؛ و ديدي كه نمازخوان براي خودنمايي نماز مي‌خواند؛ و فقيه براي دين خدا فقه نمي‌آموزد، و‌ مردم در اطراف قدرتمندان هستند؛ و طالب حلال، مذمت و سرزنش مي‌شود، و طالب حرام، ستايش و احترام مي‌گردد. آنگاه كه در مكه و مدينه كارهايي مي‌كنند كه خدا دوست ندارد، و كسي از آن جلو گيري نمي‌كند، و هيچ كس بين آنها و كارهاي بدشان مانع نمي‌شود؛ و آلات موسيقي و لهو و لعب در مدينه و مكه آشكار گردد؛ و مرد سخن حق گويد و امر به معروف و نهي از منكر كند، ولي ديگران او را از اين كار برحذر مي‌دارند. هنگامي كه ديدي مردم به همديگر نگاه مي‌كنند [ يعني چشم همچشمي مي كنند، يا معيارشان بر خوب و بد اعمال خدا نيست]، و از مردم بدكار پيروي نمايند؛ و راه نيك پيرو ندارد؛ و مرده را مسخره كنند و كسي براي او اندوهگين نشود؛ و ديدي كه سال به سال بدعت و بدي ها بيشتر شود؛ و مردم جز از سرمايه داران پيروي نكنند؛ و‌ به فقير چيزي را دهند كه برايش بخندند، ولي در راه غيرخدا ترحم مي كنند. وقتي كه ديدي علائم آسماني آشكار شود، و كسي از آن نگران نشود؛ و مردم مانند حيوانات در انظار يكديگر عمل خلاف عفت انجام مي دهند و كسي از ترس مردم از آن جلو گيري نمي‌كند؛ و انسان در راه غير خدا بسيار خرج كند، ولي در راه خدا از اندك هم مضايقه دارد. و آنگاه كه ديدي عقوق پدر و مادر رواج دارد، و فرزندان هيچ احترامي براي آنها قائل نيستند، بلكه نزد فرزند از همه بدترند. هنگامي كه ديدي زن ها بر مسند حكومت بنشينند و هيچ كاري جز خواسته آنها پيش نرود، و ديدي پسر به پدرش نسبت دروغ بدهد، پدر و مادر را نفرين كند و از مرگشان شاد شود؛ و ديدي كه اگر روزي بر مردي بگذرد، و او در آن روز گناه بزرگي مانند بدكاري‌، كم فروشي، و زشتي انجام نداده ناراحت است. و وقتي ديدي قدرتمندان، غذاي عمومي مردم را احتكار مي كنند؛ و‌ اموال خمس در راه باطل تقسيم گردد، و با آن قماربازي و شراب خواري شود، و به وسيله شراب بيمار را مداوا، و براي بهبودي، آن را تجويز كنند؛ و ديدي كه مردم در امر به معروف و نهي از منكر و ترك دين بي تفاوت و يكسانند؛ و ديدي كه سر و صداي منافقان بر پا، اما صداي حق طلبان خاموش است؛ و ديدي كه براي اذان و نماز مزد مي‌گيرند؛ و مسجدها پر است از كساني كه از خدا نمي ترسند و غيبت هم مي نمايند. هنگامي كه ديدي خورندگان اموال يتيم ستوده شوند؛ و قاضيان بر خلاف دستور خداوند قضاوت كنند؛ و استانداران از روي طمع، خائنان را امين خود قرار دهند؛ و فرمانروايان ميراث مستضعفان را در اختيار بدكاران از خدا بي خبر قرار دهند؛ و ديدي كه بر روي منبرها از پرهيزكاري سخن مي‌گويند، ولي گويندگان آن پرهيزكار نيستند. و بالاخره هنگامي كه ديدي صدقه را با وساطت ديگران، بدون رضاي خداوند، و به خاطر درخواست مردم بدهند؛ و ديدي وقت نمازها را سبك بشمارند؛ و همّت وهدف مردم شكم و شهوتشان است؛ و دنيا به آنها روي كرده است؛ و ديدي نشانه‌هاي برجسته حق ويران شده است؛ [آن وقت آخرالزمان است] در اين وقت خود را حفظ كن و از خدا بخواه كه از خطرات گناه نجاتت بدهد.  اين بود روايت امام صادق (ع) كه به ذكر گوشه‌اي از مفاسد جهان در آستانه قيام و انقلاب بزرگ حضرت مهدي (عج) فرا گير خواهد شد.

و اما "علائم حتمي الوقوع" ظهور با استفاده از روايات معصومين عليهم السلام، اندك است. در روايتي امام صادق(ع) مي فرمايند: « پيش از ظهور قائم (عج) پنج نشانه حتمي است: قيام يماني، فتنه سفياني، صيحه آسماني،‌ قتل نفس زكيه و شكافتن زمين و فرو رفتن عده اي در بيابان.»

همچنين امام صادق عليه السلام فرموده است: « وقوع ندا [ي آسماني] از امور حتمي است؛ و سفياني از امور حتمي است و يماني از امور حتمي است و كشته شدن نفس زكيه از امور حتمي است و كف دستي كه از افق آسمان برون آيد از امور حتمي است. و سپس اضافه فرمودند: « و نيز وحشتي در ماه رمضان است كه خفته را بيدار كند و شخص بيدار را به وحشت انداخته و دوشيزگان پرده نشين را از پشت پرده بيرون مي‌آورد.»

 اميرالمؤمنين (ع) از رسول خدا(ص) روايت نموده كه فرمودند: « ده چيز است كه پيش از قيامت حتماً به وقوع خواهد پيوست: فتنه سفياني و دجال، واقعه دخان [دود]، ظهور دابه، خروج قائم، طلوع خورشيد از مغرب، رجعت عيسي، خسوف در مشرق، خسوف در جزيرة العرب، و آتشي كه از مركز عدن شعله مي‌كشد و مردم را به سوي بيابان محشر هدايت مي‌كند.»

 امام محمد باقر(ع) فرموده است:« در كوفه، پرچم هاي سياهي كه از خراسان بيرون آمده است، فرود مي‌آيد و وقتي مهدي(ع) ظاهر شد، براي بيعت گرفتن به سوي آن مي‌فرستد.»

قابل ذکر است که وقوع اين علائم مختص به يک منطقه و کشور نمي باشد بلکه مربوط به کل دنيا است. يعني اين علائم در کل جهان به وقوع مي پيوندد.

- شرايط ظهور و تفاوت آن با علائم ظهور و نيز شرايط و موانع ظهور را بيان نماييد.

شرائط ظهور را مي توان به شرايط تكويني ( يعني حوادثي كه به جهان هستي و زمين و آسمان و نفوس جانداران مربوط مي شود) و شرايط تشريعي ( كه به اعمال و رفتار آدميان تعلق دارد) تقسيم نمود. هر رويكرد جهانى كه در عرصه  گيتى تحقق يافته و مى يابد ناگزير از نشانه هايى است. به ويژه رخدادهايى كه توسط پيامبران الهى خبر داده شده است. در اين ميان حركت جهانى امام عصر ـ ارواحنا فداه ـ از اين قانون مستثنى نبوده و از نشانه هايى برخوردار است تا بشريت متوجه نزديك شدن و يا فرا رسيدن آن شوند. از وحى پيرامون زمان دقيق ظهور حضرت صاحب الزمان ـ ارواحنا فداه ـ سخنى نرسيده است بلكه دستور داده اند كه هرگاه كسى زمانى را تعيين كرد، او را تكذيب كنيد؛ ليكن براى آمدن آن حضرت نشانه هايى بيان فرموده اند كه برخى از آن علائم حتمى شمرده شده است. به اين معنا كه پس از تحقق اين امور، ظهور آن امام قطعى است؛ كه پنج علامت مى باشند. برخى اندكى پيش از ظهور، برخى چند ماه بعد از آمدن آن حضرت و برخى اندكى پيش از قيام نجات بخش آن حضرت پديدار مى شود. اميرمؤمنان على عليه السلام  فرموده اند: آنچه كه به طور حتم پيش از قيام قائم تحقق خواهد يافت، به پا خاستن سفيانى و فرو رفتن گروهى در زمين بيدا و كشته شدن نفس زكيه و فريادى كه از آسمان بلند شده و خروج فردى از يمن. علائمى كه در اين مورد بيان شده قابل تغييرند حتى پر شدن زمين از ظلم. اگر چه تحقق اين مطلب قريب به حتم است؛ امّا رواياتى از معصومين عليهم السلام  وارد شده كه اگر همه مردم دعا كنند امر غيبت به انتهاء ( پر شدن زمين از ظلم و جور) نمى رسد. اين خود حكايت از غير حتمى بودن اين نشانه ها دارد. ممكن است چنين تصور شود كه آمدن سفيانى در برگيرنده  ظلم و جور فراوانى است! در جواب مى گوييم: اين در صورتى است كه مدت سلطنت او طبق روايات نه ماه طول بكشد وليكن نه ماه طول كشيدن حكومت وى نيز غير حتمى است و ممكن است در آن بداء شد و زمان حكومت ايشان يك ماه يا كمترطول بكشد و آنچه حتمى است تنها قيام است. بلكه برخى در مورد محتوم بودن همين پنج علامت نيز بيانى دارند كه وقوع اين رويدادها حتمى نيست بلكه علامت بودن آنها براى ظهور حتمى است. بدين معنى كه اگر اينها واقع شود حتماً ظهور و قيام آن حضرت را در پى داشته و اين امر تخلف ناپذير است؛ ولى ممكن هست اينها نيز اتفاق نيافتد و در اصل وقوع اينها بداء حاصل شود چنانچه حضرت جواد  عليه السلام حتمى بودن خروج سفيانى را تأييد نموده و سپس بداء را در آن ممكن مى شمارد. و از سوى ديگر رواياتى اشاره به ناگهانى بودن امر فرج كرده و هم چنين شيعه را به انتظار لحظه به لحظه فرا مى خواند، كه مى بايست تحقق اين امر در هر لحظه حتى در صورت عدم به وقوع پيوستن نشانه هاى حتمى، امكان پذير باشد.

نشانه هاى ظهور: خروج سفيانى، خروج حسنى، خروج يمانى، پرچم هاي سياه در ياري امام، كسوف و خسوف، پر شدن زمين از ظلم و جور، شهادت نفس زكيه، وقوع جنگ هاي بزرگ، حوادث طبيعي پيدايش مدعيان پِيامبري و امامت.

 عوامل زمينه ساز: جنگ ها، تكامل عقول، پيدايش افراد شجاع و غيور، ياران امام زمان، حاكميت ظلم و جور، جاذبه هاي قرآن و اسلام.

 موانع ظهور: براي ظهور حجت حق و ولي مطلق و تحقق حكومت واحد جهاني حضرت مهدي (عج) موانعي بر سر راه است كه تا برطرف نشود آن خورشيد عالم تاب در پس ابر غيبت خواهند ماند و جهانيان از فيض ديدار و حكومت عادلانه اش در محروميت به سر خواهند برد اوضاع فرهنگي، اجتماعي، سياسي، اخلاقي جوامع كنوني بشر به شكلي است كه نه تنها آمادگي پذيرش در آنها ديده نمي شود بلكه مفاسد اين امور مانعي بر سر قيام جهاني آن حضرت است. خواجه نصيرالدين طوسي عبارت مشهوري دارد که: حدوده لطف، و تصرفه لطف آخر و عدمه منا. وجود امام (ع) لطف خداست و حكومت و دخالتش در امور لطفي ديگر. اما حكومت نداشتن او از سوي ماست. ( ما هستيم كه مانع ظهور و حكومت ايشان هستيم).

در روايات ما به موانعي چون خوف از قتل، نداشتن ياران كافي، بي لياقتي جامعه و بي وفايي دوستان، حضور طاغوت هاي ستمگر، دشمني بدخواهان و غيره اشاره شده است. در حديثي از رسول خدا(ص) آمده است که:  «لابد للغلام من غيبه. فقيل له : و لم يا رسول الله؟ قال يخاف القتل»: آن نوجوان ( حضرت مهدي كه هنگام شهادت پدر پنج سال داشت) ناگزير از غيبت است. گفتند چرا اي رسول خدا؟ فرمود: از كشته شدن بيم دارد همچنين در همان منبع از امام باقرعليه السلام نقل شده كه فرمود:« ان الله اذا كره جوار قوم نزعنا من بين اظهرهم»؛ هر گاه خداوند هم جواري ما را با قومي ( به خاطر بي لياقتي آنان نپسندد) ما را از ميان آنان بيرون مي برد. امام عصر(عج) در يكي از نامه هاي شريف خود به شيخ مفيد (ره) مي فرمايد : ... و ما از ذلت و حقارتي كه به شما رسيده آگاهيم و اين ذلت و خواري از آن روست كه بسياري از شيعيان به اموري گراييدند كه سلف صالح شما از آن دور و گريزان بودند، و پيماني را كه از آنان گرفته شده پشت سر انداخته اند. گويي كه از آن خبر ندارند. و در همان منبع ص 325 در نامه اي ديگر به او مرقوم فرمود :‌ ... و اگر شيعيان ما نسبت به عهد و پيماني كه از آنان گرفته شده يك دل و هماهنگ بودند ميمنت ديدار ما برايشان به تأخير نمي افتاد. ... پس چيزي مانع ديدار ما نيست مگر امور ناخوشايندي كه از آنان به ما مي رسد و ما از آنان انتظار نداريم. و باز در همان منبع ص 284 در نامه اي در پاسخ اسحق بن يعقوب مي نويسد : اما علت غيبت من آن است كه هر يك از پدرانم ( ناخواسته) بيعتي از طاغوت زمانه بر گردن داشتند، و من غيبت مي كنم تا هنگامي كه خروج مي كنم بيعتي از هيچ يك از طاغوت ها بر گردن نداشته باشم. ( يعني قيام در شرايط فعلي روا نيست.)

براي کسب اطلاعات بيشتر از علائم و نشانه ها و اوضاع و احوال آخرالزمان به كتاب "نوائب الدهور في علائم الظهور" نوشته مرحوم ميرجهاني كه در 3 جلد نگاشته شده، و همچنين كتاب عصر ظهور نوشته علي كوراني رجوع نماييد.

- آيا در ميان ياران حضرت مهدي(عج) زن وجود دارد؟ اگر وجود دارد چند نفرند؟

در رواياتي از اهل بيت عليهم السلام  به وجود زن در بين سربازان امام زمان عج الله تعالي فرجه الشريف اشاره شده است. در روايتي از امام صادق عليه السلام آمده است: « با حضرت قائم عليه السلام  سيزده زن همراه است.» و در روايتي از امام باقر عليه السلام چنين آمده است: « سوگند به خدا، سيصد و اندي مرد مي‌آيند كه در ميانشان 50 نفر زن هستند.»

چيزي که مسلم مي باشد اين است که در بين ياران ويژه امام زن نيز وجود دارد . اما در تعداد آنها اختلاف است. در ضمن گاهي به اشتباه گفته مي شود که ياران امام 313 نفر مي باشند. حال آن که اين تعداد، حکم وزراي امام را دارند و ياران ايشان بيش از اين تعداد مي باشد.

- آيا امام زمان(عج) بر اعمال ما ناظر هستند؟ اگر چنين است نحوه نظارت ايشان به چه نحوي است؟

امام عصر(ع) نه تنها بر اعمال ما بلكه به همه حوادث عالم احاطه علمي دارد. اثبات اين مطلب غير از تحليل چگونگي اين احاطه است. اثبات اين مطلب از راه نقل روايات متواتره اي ممكن است كه در جوامع حديث شيعه ـ مانند كافي، بصائر، كتب شيخ صدوق، بحارالانوار و غيره ـ ضبط شده است. به موجب اين روايات كه به حد و حصر نمي آيد امام از راه موهبت الهي، به همه چيز واقف و از همه چيز آگاه است و هر چه را بخواهد به اذن خدا با توجهي كه مي كند، مي داند.  براي اين مطلب برهان عقلي هم اقامه كرده اند، كه به تعبير مرحوم علامه تقرير آن به سلسله اي از مسائل پيچيده عقلي متوقف است؛ و چون از موضوع سؤال خارج است، ما هم از آن مي گذريم. اما در مقام تحليل چگونگي اين علم به اجمال مي توانيم بگوييم كه امام زمان عليه السلام انسان كامل است، و انسان كامل آئينه اي است كه جز جمال و كمال و جلال خداوند چيزي را نشان نمي دهد ـ يعني هر آنچه از جمال و كمال و جلال حق در آن بتابد همان را نشان مي دهد. خاصيت آيينه شفاف آن است كه از خود چيزي ندارد، و هر صورتي كه در مقابل آن قرار گرفت همان را نشان مي دهد. به عبارت ديگر، انسان كامل مظهر اسم اعظم خداست، و اسم اعظم نه لفظ است و نه مفهوم، بلكه مقامي است كه هر كس به آن مقام رسيد مي تواند در عالم تصرف كند و منشأ كارهاي خارق العاده شود. بنابراين امام عصر عليه السلام كه مظهر اراده فعلي حق است، مي تواند با اراده خود هر چه را خواست در خارج از صحنه نفس خود محقق كند، يعني همانگونه كه با صدور فرمان "كن" ـ يعني باش ـ اراده تكويني خداوند محقق مي شود، با "بسم الله" آن حضرت عليه السلام نيز هر چيزي محقق مي گردد. "بسم الله" آن حضرت به منزله "كن" خداوند است. فعل خداي سبحان در موطن قلب امام عصر عليه السلام ظهور مي كند، چون او مظهر اسماء الهي است. اين اجمالي از مقام امام معصوم و انسان كامل بود، كه با توجه به آن علم او به حوادث عالم هم روشن مي شود. نكته اي در اينجا هست، كه استاد جوادي آملي حفظه الله درباره آن مي فرمايد: امام عليه السلام كه كون جامع و داراي همه نشات وجودي است، در مرتبه نورانيت و ولايت كليه، كه حقيقت امامت اوست ـ و نه اين بدن عنصري ـ به عنايت الهي مسلط بر همه عوالم هستي است، و چيزي از احاطه علمي آن حضرت مخفي نمي ماند. به عبارت ديگر، تمام حوادث بزرگ و كوچك نظام هستي حتي پلك زدن انسان ها، قيام و قعودشان، افتادن برگي از درخت و ... در معرض ديد ايشان است، و چيزي به نام زمان گذشته، حال و آينده براي وي ـ همان حقيقت نوري ـ مطرح نيست. ليكن وقتي آن حضرت به مرحله ماده و عالم طبيعت ـ يعني مرحله ناقص ـ مي رسد، مانند ديگران است؛ بدين معنا كه شايد چيزي را نخواهد بداند و از سيطره عالم كنوني او خارج باشد. البته فرق او با ديگران اين است كه ديگران به آن خزانه بي پايان راهي ندارند، لذا ممكن است دلشان بخواهد چيزي را بدانند، ولي نتوانند؛ اما صاحب ولايت كليه كه كليد دار آن خزانه بي پايان است، هر چه را بخواهد مي تواند بداند. از اينرو در روايت آمده است: « إن الإمام إذا شاء أن يعلم علم»  يعني امام معصوم هر چه را بخواهد بداند، مي داند.

- چه بايد بكنم كه لبيك گوي مهدي عليه السلام بشوم وبتوانم آقا را روزي ببينم؟

نكات ذيل برگرفته از روايات است و به عنوان وظايف شيعيان و منتظران واقعي حضرت (عج) خدمت شما عرضه مي شود. مرحوم سيد محمدتقي موسوي متوفي 1348 هـ ق در كتاب شريف "مكيال المكارم" به هشتاد مورد از وظايف منتظران اشاره فرموده اند. ما به طور اختصار به برخي از آنها اشاره مي كنيم.

1ـ دعا براي امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف و خود، تا به معرفت حضرتش نائل شويم. ائمه هدي عليهم السلام نيز همواره بر اين مهم تكيه داشته اند. امام صادق عليه السلام دعايي به "زراره" تعليم كرده و مي فرمايند: «... اگر زمان غيبت را درك كردي چنين دعا كن: اللهم عرفني نفسك فإنك إن لم تعرفني نفسك لم أعرف نبيك. اللهم عرفني رسولك فإنك إن لم تعرفني رسولك لم أعرف حجتك. اللهم عرفني حجتك فإنك إن لم تعرفني حجتك ضللت عن ديني.»  همچنين به نقل از غيبت نعماني، كافي، كمال الدين، دعاهاي ديگري كه در كتب ادعيه و زيارات بدان اشاره شده، خصوصا دعاي معروف «اللهم كن لوليك الحجة ابن الحسن ... » كه بحمدالله در بين جامعه شيعه بسيار معروف و مشهور است، ذکر گرديده است.

2 ـ شناخت صفات و سيره امام عليه السلام: بديهي است كه يك عاشق دلباخته امام و يك منتظر حقيقي بايد بداند كه محبوبش از چه صفاتي برخوردار بوده، و چه سيره و روشي را در زندگي و ساير شئونات آن دارد. در اين راستا، مطالعه آيات و روايات فراواني كه در ارتباط با وجود مقدس حضرت بقيه الله الاعظم عجل الله تعالي فرجه الشريف بيان شده، بسيار سودمند است.

3 ـ رعايت ادب در همه موارد: امامي كه واجب الاطاعة و حجت خدا بر تمامي اهل زمين است، نامش محترم و يادش بسيار گرامي است. او پيشواي همه و چشم بيناي خدا در بين مخلوقات اوست. روزي اهل زمين به يمن وجود اوست و هر كس كه به مرتبه اي از مراتب كمال مي رسد از پرتو عنايات حضرت حق است كه از مسير امامت به ما رسيده است.

4 ـ عشق و علاقه نسبت به حضرت:  مرحوم سيد عبدالكريم كفاش، هفته اي يك مرتبه به محضر آن حضرت مشرف مي شد. او در ري در جوار حضرت عبدالعظيم حسني مي زيست. در يكي از تشرفاتش، حضرت از او مي پرسند: سيد عبدالكريم! اگر ما را نبيني چه خواهد شد؟ پاسخ مي دهد: آقا حتماً مي ميرم. حضرت در پاسخ فرمودند: «اگر چنين نبودي ما را نمي ديدي.»

5 ـ علاقمند كردن ديگران به امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف: طبيعي است كه هر كس به چيزي علاقمند باشد درصدد تبليغ و ترويج آن برآمده و آن را به ديگران معرفي خواهد كرد، چه رسد به اين كه وجود مقدس خاتم الاوصياء عجل الله تعالي فرجه الشريف باشد.

 6 ـ انتظار فرج: امام صادق عليه السلام فرمودند: « بخشي از ويژگي هاي ائمه عليهم السلام عبارت از تقوي، پاكدامني و خيرخواهي ... و صبر در انتظار فرج است.»در بسياري از روايات، پرفضيلت ترين اعمال، انتظار فرج دانسته شده است. در بسياري از احاديث در باب انتظار فرج بيان شده كه هر گاه يكي از منتظران حضرت به رحمت الهي رفت، چنانست كه در ميان سپاه امام و يا در ميان چادر(خيمه) حضرت به شهادت برسد. در بعضي از روايات تعبير شده كه چنين شخصي مثل كسي است كه با رسول خدا صلي الله عليه و آله در برابر كفر جهاد كرده باشد.

7 ـ اظهار علاقه وافر براي ملاقات با آن حضرت.

 8 ـ ذكر فضائل و مناقب آن حضرت، و شركت در مجالس امام شناسي.

 9ـ صدقه براي سلامتي امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف.

10 ـ بجا آوردن حج و عمره و زيارت مشاهد مشرفه به نيابت از امام: اعمالي كه به نيابت از امام زمان عليه السلام بجا آورده مي شود در واقع هديه اي از جانب عاشقان و شيفتگان به ايشان است.

11ـ استغاثه به وجود مقدس امام عجل الله تعالي فرجه الشريف: در بعضي از روايات از آن بزرگوار به "غياث المضطر المستكين" تعبير شده است. توسل و استغاثه بر اهل البيت عليهم السلام، سيره دائمي بزرگان و صلحا و علما شيعه بوده و حتي ائمه هدي عليهم السلام نيز به وجود مقدس ايشان توسل مي جسته اند. مرحوم عاملي در روايتي نقل مي كنند كه هنگامي كه حضرت زهرا سلام الله عليها بين ديوار و در مجروح شدند، به دنبال علي عليه السلام ... بودند، و ناله "يابن الحسن" سرمي دادند، و به وجود مقدس امام عصر حضرت حجة بن الحسن عجل الله تعالي فرجه الشريف استغاثه جستند.

12ـ تجديد بيعت با امام عليه السلام:  بر اساس پاره اي از روايات، تجديد بيعت بعد از هر نماز واجب و يا در هر جمعه مستحب است.( مكيال المكارم و منتخب الاثر) و در روايتي از امام صادق عليه السلام نقل شده كه «هر كس بعد از نماز صبح و بعد از نماز ظهر بگويد: "اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم"، نمي ميرد مگر آن كه حضرت را ببيند وبشناسد.»

13ـ اجتناب از محارم:  كسي كه منتظر واقعي است، بايد از آنچه كه امام زمانش كراهت و تنفر دارد، اجتناب نموده و هر عملي كه در تقرب او موثر است را به خاطر رضاي محبوب و ارتباط روحي با او انجام دهد. مرحوم شيخ طوسي متوفي 460 هـ ق در "تجريد الاعتقاد" مي نويسد: « وجوده لطف و عدمه منا.» يعني وجود حضرت لطف و عنايت بر ماست و غيبت ايشان به خاطر اعمال و رفتار بد ماست .

 "گفتم كه روي خوبت از من چرا نهان است       گفتا تو خود حجابي ورنه رخم عيان است"

 "گفتم كه از كه پرسم جانا نشان كويت              گفتا نشان چه پرسي آن كوي، بي نشان است"

علي عليه السلام فرمودند: « زمين خالي از حجت خدا نيست، لكن خداوند متعال، خلقش را از اين كه حجت را بشناسند نابينا و محروم مي نمايد و اين به خاطر ظلمي است كه بر خودشان روا داشتند.» « ظلم و جور با بصيرت سنخيت ندارد، و كسي كه در كلاس گناه و معصيت بسر مي برد هم سنخ با اولياي خدا نيست. لذا ديده اش از شناخت حضرت نابيناست.» حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف، در توقيعي چنين مي فرمايند: « فما يحبسنا عنهم إلا ما يتصل بنا مما نكرهه ولا نوثره منهم»؛ محبوس نكرده ما را از دوستان، مگر خبرهاي ناگواري كه همواره از ناحيه آنان به ما مي رسد كه ناخوشايند است، در حالي كه ما آن كارها را از ايشان نخواستيم.

14ـ دوستي با صالحان:  دوستي با دوستان حضرت باعث تقرب و جلب خشنودي ايشان است. همچنين ادخال سرور مومنين و محبين اهل بيت عليهم السلام و همچنين رفع حوائج آنان نيز از وظايف منتظران عصر ظهور شمرده شده؛ چرا كه آن حضرت همانند اجداد طاهرينش باب الحوائج هستند. قرآن كريم در وصف ياران حضرت ختمي مرتبت مي فرمايد: «محمد رسول الله والذين معه اشداء علي الكفار رحماء بينهم»؛ محمد رسول خدا (صلي الله عليه و آله وسلم) و كساني كه با او هستند بر عليه كفار بسيار خشن، ولي با يكديگر بسيار مهربانند. و همچنين امر خداي حكيم كه مي فرمايد: « كونوا مع الصادقين»؛ همواره با افراد راستگو همنشين باشيد.

15ـ برائت از دشمنان خدا و اهل بيت عليهم السلام: امام هادي عليه السلام در زيارت شريفه جامعه مي فرمايند: « برئت الي الله عزوجل من اعدائكم و من الجبت و الطاغوت والشياطين و حزبهم الظالمين»؛ به درگاه خداي عزوجل از دشمنان شما و همچنين از جبت و طاغوت و از شياطين و حزب ستمكار آنان بيزارم.

اميد است که اين مطالب راهگشايي در جهت کسب معرفت شما عزيزان در مورد قطب عالم امکان، حضرت ولي عصر عجل الله تعالي فرجه الشريف باشد.

 این هم از تلاش امروز ما

به امید ظهور اقا